กู่หมิงยานรีบร้อนพาซีวหยวนจือไปยังห้องชุดที่เขาพักอยู่แถวนี้ ประตูยังปิดไม่สนิท ทั้งสองก็โอบกอดกันแล้ว พอประตูปิดลงก็เริ่มจูบพลางถอดเสื้อผ้าให้อีกฝ่ายไปด้วย
ไม่นาน เสื้อผ้าบนตัวทั้งคู่ก็ถูกถอดออกไปเกือบหมด กระทั่งรอไม่ไหวจะกลับเข้าไปในห้องนอน ทั้งสองก็เริ่มกันเสียแล้ว…………
ขณะนั้นฟ้ามืดสนิทแล้ว เนื้อเสือคงย่างสุกเรียบร้อย แต่คนทั้งสองในห้องนอนไม่มีเรี่ยวแรงเหลือพอจะคิดถึงเรื่องอื่น
กู่หมิงยานกุมเอวบางของหญิงสาวไว้ สัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อที่กระตุกอยู่ใต้ฝ่ามือ เขาเงยหน้าขึ้น สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยอารมณ์ เสียงแหบพร่าขาดห้วงเอ่ยวิงวอน
“เมียจ๋า……ให้ผม……***”
……………………
เมื่อทุกอย่างจบลง ทั้งสองก็เอนกายพิงกันอย่างเกียจคร้าน ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความพึงพอใจ
สภาพแวดล้อมใหม่ และ ‘ความรัก’ ที่เพิ่งได้รู้จักของอีกฝ่าย ทำให้ทั้งกู่หมิงยานและซีวหยวนจือต่างควบคุมตัวเองไม่อยู่
กู่หมิงยานรู้สึกว่าความรักที่เต็มไปด้วยความเป็นเจ้าของของซีวหยวนจือทำให้เขาพึงพอใจอย่างยิ่ง ความเข้ากันได้ทางจิตใจทำให้เขารู้สึกแทบถอนตัวไม่ขึ้น
ส่วนซีวหยวนจือกลับถูกใบหน้าของชายหนุ่มในยามนี้ ซึ่งแดงระเรื่อราวกับคนป่วยดึงดูดจนเสียการควบคุม ชั่วขณะหนึ่งถึงกับเข้าใจบัณฑิตที่ถูกภูตสาวงามล่อลวง คนงามขนาดนี้ ต่อให้มีพิษก็ยังอยากลองลิ้มรสสักคำ
กว่าทั้งคู่จะปรากฏตัวต่อหน้าทุกคนอีกครั้งก็เป็นเวลาหนึ่งทุ่มแล้ว ผ่านไปเต็มสี่ชั่วโมง ตอนแต่งตัวอยู่ในห้อง ทั้งสองแทบไม่กล้ามองหน้ากันนาน เพราะกลัวว่าแค่สบตากันก็จะจูบกันอีก
แน่นอนว่าทั้งคู่ก็เป็นคนธรรมดา ย่อมเหนื่อยเป็นธรรมดา หลังจากล่าสัตว์แล้วยังออกแรงอย่างหนัก ทั้งสองก็หิวมานานแล้ว ซีวหยวนจือเองก็อยากลองชิมเนื้อเสือสดใหม่เหมือนกัน