ประตูใหญ่ถูกผลักเปิดอย่างแรง แม่ตระกูลเจียงหน้าบึ้ง มองหลินเถาฮัวที่เกือบจะตบฝ่ามือลงบนใบหน้าของนาง
“เจ้าจะทำอะไร? มาแล้วก็เคาะประตูให้ดี! โวยวายแบบนี้อยากให้ใครมาดูเรื่องน่าอับอายกัน?”
หลินเถาฮัวมองสีหน้าไม่น่าดูของแม่ตระกูลเจียง รวมถึงเพื่อนบ้านรอบข้างที่แอบมองอยู่ ก่อนจะหัวเราะแห้ง ๆ แล้วพูดเสียงเบา
“แม่คะ เจียงจิ้งหางกลับมาหรือยังคะ? เมื่อครู่นี้ฉันไปหาเขาที่หน่วยงาน แต่พบว่าเขาไม่อยู่แล้วค่ะ”
แม่ตระกูลเจียงเห็นหลินเถาฮัวพูดไปพลางชะเง้อคอมองเข้าไปข้างในไปพลาง ก็โกรธจนหน้าแดงก่ำ แต่เมื่อคำนึงถึงสายตาของเพื่อนบ้านรอบข้าง จึงทำได้เพียงยื่นมือคว้าตัวหลินเถาฮัวลากเข้าลานบ้าน ปิดประตูรั้วแล้วค่อยกัดฟันพูด
“เพราะเจ้าทำให้ครอบครัวเราถูกคนดูแคลนมามากพอแล้ว ถ้ายังมีสำนึกอยู่บ้าง ก็อย่าทำเรื่องที่ทำให้จิ้งหางต้องอับอายอีก!”
หลินเถาฮัวยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเจียงจิ้งหางอยู่ที่บ้านตระกูลเจียงหรือไม่ จะยังมีแก่ใจฟังคำสั่งสอนของแม่ตระกูลเจียงได้อย่างไร นางเลี่ยงอีกฝ่ายแล้ววิ่งตรงไปยังห้องรับแขกทันที
แม่ตระกูลเจียงมองท่าทางของหลินเถาฮัวแล้วแทบจะโกรธจนเป็นลม
เจียงจิ้งหางเพิ่งเก็บเศษชามบนพื้นเสร็จ ก็เห็นหลินเถาฮัววิ่งเข้ามาอย่างรีบร้อน ราวกับมาจับชู้
พอเห็นว่าเจียงจิ้งหางอยู่ที่นี่ หลินเถาฮัวก็แอบถอนหายใจโล่งอก ครั้นเห็นว่าในห้องรับแขกไม่มีร่องรอยของผู้หญิงคนอื่น จึงค่อยผ่อนคลายลงอย่างเต็มที่
เจียงจิ้งหางมองท่าทางของหลินเถาฮัว แววเย็นชาวูบผ่านดวงตา เมื่อสองวันก่อนสมองของเขาคงถูกกระสุนยิงเข้าแล้ว ถึงได้ถูกผู้หญิงแบบนี้หลอกใช้