ซีวหยวนจือไม่ได้แปลกใจนักที่ซูเยี่ยนเหอปรากฏตัว ช่วงหลายวันที่ผ่านมาเธอสังเกตเห็นได้ราง ๆ ว่าเขาคอยจับตามองเธอ
ตลอดหนึ่งสัปดาห์นี้ ซีวหยวนจือไม่ได้ทำอะไรเกินจำเป็น ไม่ว่าจะยั่วยวนหรือส่งสัญญาณใด ๆ ให้ซูเยี่ยนเหอ
ทำให้ใครสักคนตกหลุมรักเป็นเรื่องยาก แต่ทำให้ชอบนั้นง่ายกว่ามาก
เธอไม่จำเป็นต้องเป็นฝ่ายเข้าหา แค่รักษาความสวยและความลึกลับเอาไว้ก็พอ
เมื่อความอยากรู้อยากเห็นก่อตัวขึ้นแล้ว ขั้นต่อไปก็แค่ร่วมมือด้วยการแสดงความรู้สึกว่าได้รับการช่วยเหลือแบบที่ซูเยี่ยนเหอชอบ จากนั้นก็……
หลังยืนยันว่าซีวหยวนจือคือคู่เดตของวันนี้ ซูเยี่ยนเหอก็ก้าวเข้าไปสองก้าวทันที ยกดอกลิลลี่กาลันที่เตรียมไว้ขึ้นมา แต่หยุดอยู่ห่างจากซีวหยวนจือหนึ่งเมตร
แม้น้ำเสียงจะไม่เปลี่ยนแปลงมากนัก แต่ก็สัมผัสได้ชัดว่าเวลานี้เขาอารมณ์ดีไม่น้อย
“ก่อนหน้านี้ลืมถามไป คุณแพ้เกสรดอกไม้หรือเปล่า”
ซีวหยวนจือทอดสายตามองดอกลิลลี่กาลันสีแดงเพลิงในอ้อมแขนชายหนุ่ม ก่อนจะยิ้มแล้วส่ายหน้า
“ไม่แพ้ค่ะ นี่ให้ฉันหรือคะ”
ซูเยี่ยนเหอยื่นดอกไม้ไปทางซีวหยวนจืออีกเล็กน้อย
“ชอบไหม”
ซีวหยวนจือรับดอกไม้มาถือไว้ในอ้อมแขน ปลายนิ้วแตะกลีบดอกสีแดงเพลิงเบา ๆ ดอกลิลลี่กาลันมีความหมายว่าเป็นหนึ่งเดียวไม่เหมือนใคร และรุ่งโรจน์ไร้ขอบเขต เธอชอบมัน
“ชอบค่ะ”
พูดจบ เธอก็เงยหน้าสบตาชายหนุ่มแล้วเอ่ยอย่างจริงจัง
“ขอบคุณค่ะ น่าเสียดายที่ฉันไม่ได้เตรียมอะไรมาให้คุณ ไว้เดี๋ยวฉันซื้อให้ทีหลังเป็นการชดเชยนะคะ”
ซูเยี่ยนเหอมองดวงตาคู่นั้นที่จับจ้องเขาอย่างจริงใจและมีรอยยิ้ม ก่อนจะหลุบตาหลบสายตา พลางนำทางซีวหยวนจือเข้าไปด้านใน พลางตอบเสียงเบา