ท่าทางตอนกินของซีวหยวนจือดูน่ามองมาก เธอเคี้ยวคำเล็ก ๆ แก้มป่องขึ้นมานิดหนึ่ง ดูเหมือนลูกกวางตัวน้อยกำลังกินอาหาร ช่วยเติมความน่ารักไร้เดียงสาให้ใบหน้าที่งามสะดุดตาเกินไปของเธอ ทั้งยังทำให้ความรู้สึกห่างเหินที่เกิดจากรูปลักษณ์โดดเด่นนั้นจางลงไปมาก
“อร่อยไหม” กู่หมิงยานถาม
ซีวหยวนจือพยักหน้า ดวงตาเป็นประกาย ในปากยังมีอาหารอยู่จึงพูดไม่สะดวก เธอเลยพยักหน้าแรง ๆ อีกครั้ง
กู่หมิงยานมองแก้มของหญิงสาวที่ป่องขึ้นเล็กน้อยเพราะอาหาร สายตาหยุดอยู่บนใบหน้าของเธอชั่วขณะ ก่อนจะเบือนหนีอย่างไม่แสดงท่าทีใด ๆ
มื้ออาหารนี้ผ่านไปอย่างผ่อนคลายกว่าครั้งก่อนมาก
กู่หมิงยานยังคงพูดไม่มาก แต่ไม่จงใจรักษาระยะห่างเหมือนครั้งก่อนแล้ว บางครั้งเขายังแนะนำเองว่าจานไหนอร่อย ถึงขั้นเลื่อนจานไปทางเธออย่างแนบเนียนเมื่อเห็นว่าเธอเอื้อมไม่ถึง
เขายังคีบอาหารให้เธอเองด้วย โดยใช้ตะเกียบของตัวเองคีบเนื้ออกเป็ดชิ้นที่ดีที่สุดใส่ชามให้ ท่าทางเป็นธรรมชาติราวกับทำเช่นนี้มานับครั้งไม่ถ้วน
ซีวหยวนจือมองเนื้อเป็ดที่เพิ่มขึ้นมาในชาม แล้วเงยหน้ามองชายหนุ่มแวบหนึ่ง
กู่หมิงยานไม่ได้มองเธอ เขากำลังก้มหน้าห่อแป้งบางอีกชิ้นให้ตัวเอง สีหน้าปกติราวกับคนที่เพิ่งคีบอาหารให้เธอเมื่อครู่ไม่ใช่เขา
สุดท้ายซีวหยวนจือก็ก้มหน้าลง กินเนื้อเป็ดในชามอย่างเงียบ ๆ
พอกินได้พอประมาณ กู่หมิงยานก็วางตะเกียบ หยิบผ้าขึ้นมาเช็ดมุมปาก