หน้าตาของบุรุษเอกซูเยี่ยนเหอนั้นหล่อเหลาอย่างไม่ต้องสงสัย แวบแรกที่เห็นก็รู้เลยว่าเป็นหนุ่มหล่อ สูง 188 เซนติเมตร ไหล่กว้างขายาว บุคลิกเย็นชา
บนสันจมูกสวมแว่นไร้ขอบ เสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงทรงตรงสีดำแบบลำลอง ทำให้ดูเย็นชาและเข้าถึงยาก
ซูเยี่ยนเหอพยักหน้าทักทายทุกคน โดยไม่ได้จับมือกับใคร ก่อนเดินไปนั่งบนโซฟาเดี่ยวตัวที่ยังว่างอยู่
เขามองโซฟาสีขาวสะอาด แล้วนั่งลงอย่างพึงพอใจ
ทันทีที่บุรุษเอกเดินเข้ามา ซีวหยวนจือก็เงยหน้ามอง มุมปากประดับรอยยิ้มที่คุ้นชิน แฝงความอ่อนโยนอยู่หลายส่วน
เมื่อเห็นว่าบุรุษเอกไม่ได้ยื่นมือไปจับมือกับแขกรับเชิญคนอื่น แววตาของนางก็วูบไหวแปลกๆ บุรุษเอกคนนี้มีมนุษยสัมพันธ์แย่ หรือมีเหตุผลอื่นกันแน่? ต่อให้รักความสะอาดแค่ไหน ทำแบบนี้ต่อหน้ากล้องก็ออกจะดูโง่ไปหน่อยหรือเปล่า?
แต่ไม่นานนางก็นึกถึงภูมิหลังครอบครัวของบุรุษเอก ยักษ์ใหญ่ที่ผูกขาดธุรกิจการแพทย์ แถมเขายังเป็นทายาทเพียงคนเดียว ย่อมมีทุนทำอะไรตามใจได้อยู่แล้ว
มีภูมิหลังแบบนี้แล้วยังมาออกรายการ สมกับเป็นโลกนิยายจริงๆ
กว่านางเอกเยี่ยนรูอวี้จะมาถึงก็ล่วงเลยไปครึ่งชั่วโมง นางสวมชุดกระโปรงสั้นสีขาวรัดรูป เปิดไหล่ข้างเดียว ความยาวพอจะปกปิดบั้นท้ายได้อย่างเฉียดฉิว รองเท้าส้นสูงสีเงิน ผมหยักศกเป็นลอนใหญ่ปล่อยสยายลงด้านหลังอย่างเกียจคร้าน
ใบหน้าแต่งด้วยเครื่องสำอางสไตล์สาวจิ้งจอก ตอนนี้ตัวคนยังมาไม่ถึง แต่เสียงมาก่อนแล้ว
“อุ๊ยๆ~ ขอโทษนะ~ ให้รอกันนานเลย~”
ขณะพูด นางก็เดินเข้ามาในห้องรับแขกที่เหล่าแขกรับเชิญนั่งรวมกัน สายตากวาดมองซูเยี่ยนเหอก่อน แววตาเปี่ยมความมั่นใจว่าต้องคว้าเขามาให้ได้ จากนั้นจึงใช้สายตาเย้ายวนราวกับมีตะขอเกี่ยวกวาดมองแขกรับเชิญคนอื่น