บทที่ 6 ใช้เสร็จก็ทิ้ง เปลี่ยนสีหน้าเร็วยิ่งกว่าพลิกหน้าหนังสือ ผู้ชายเฮงซวย!
เซี่ยหรงจิ้นมองมือสองข้างที่ยื่นมาหาเขา เรียวบางได้สัดส่วน ปลายนิ้วงองุ้มเล็กน้อย ทั้งยังขาวนวลอมชมพู ดูน่ารักน่ามอง
หัวใจของเขาอ่อนยวบ
เขาก้มลงช้อนตัวเธอขึ้นจากเตียง แล้วอุ้มเข้ามาไว้ในอ้อมแขน
กู้ซิงหม่างคล้องแขนรอบคอเขาตามแรงโน้มถ่วง ซุกหน้าเข้ากับซอกคอ
สบายจัง
เธอถูแก้มกับเขาเบา ๆ
เซี่ยหรงจิ้นอุ้มเธอเข้าไปในห้องน้ำ วางลงในอ่างอาบน้ำ แล้วก็—
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
กู้ซิงหม่างก็เสียใจแล้ว
เธอกัดไหล่เขาอย่างเอาเป็นเอาตาย ฟันจมลึกเข้าไปในเนื้อ พึมพำด่าเสียงอู้อี้ “สัตว์นรก เซี่ยหรงจิ้น คุณมันสัตว์นรกจริง ๆ…”
ถ้ารู้ว่าการให้เขาอุ้มเข้ามาอาบน้ำด้วยกันจะลงเอยแบบนี้ ต่อให้ตายเธอก็ไม่ออดอ้อนเขาหรอก
เซี่ยหรงจิ้นปล่อยให้เธอกัด มือยังคงทำงานไม่หยุด เพียงหัวเราะเสียงต่ำ เสียงแหบพร่า “นี่คือค่าตอบแทนของผม”
หลังเสร็จสิ้นกิจกรรม
น้ำในอ่างอาบน้ำถูกเปลี่ยนใหม่แล้ว
กู้ซิงหม่างแช่อยู่ในนั้น ร่างกายอ่อนปวกเปียกราวกับกองโคลน
เซี่ยหรงจิ้นอาบน้ำเสร็จแล้ว เปลี่ยนมาสวมชุดคลุมอาบน้ำสะอาด ยืนเช็ดผมอยู่หน้ากระจก
กู้ซิงหม่างหรี่ตามองเขา
ในกระจกสะท้อนใบหน้าด้านข้างของเขา เส้นสายคมเข้มเย็นชา ทว่าระหว่างคิ้วและดวงตากลับมีความอิ่มเอิบปนเกียจคร้าน ดูมีชีวิตชีวาแบบมนุษย์มากกว่าปกติอยู่หลายส่วน
เธอถอนสายตากลับ แล้วนอนแผ่ต่อไป
แช่อยู่พักหนึ่ง เรี่ยวแรงก็ฟื้นคืนมานิดหน่อย แต่ก็แค่นิดเดียว
เธอค่อย ๆ ปีนออกจากอ่าง สวมชุดคลุมอาบน้ำ แล้วกลับไปยังห้องนอน
ผ้าปูเตียงถูกเปลี่ยนใหม่แล้ว สะอาดสดชื่น มีกลิ่นหอมเย็นของไม้จันทน์
กู้ซิงหม่างเดินออกจากห้องน้ำ ร่างกายราวกับถูกรีดกระดูกออกไปจนหมด อ่อนปวกเปียกขณะเดินไปยังเตียงใหญ่เพียงหลังเดียวในห้องนอน
ตอนนี้เธอแค่อยากทิ้งตัวลงบนผ้าห่ม แล้วนอนหลับให้เต็มอิ่มสักตื่น
เพิ่งเดินไปได้สองก้าว
“ใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย”
เสียงของเซี่ยหรงจิ้นดังมาจากด้านหลัง เรียบเฉยจนฟังไม่ออกว่ากำลังรู้สึกอย่างไร