[เรื่องราวทั้งหมดในที่นี้เป็นเพียงเรื่องสมมติ โปรดอย่าโยงเข้ากับความเป็นจริง]
————เส้นแบ่งเนื้อหา————
สี่ทุ่มกว่าในตรอกแห่งหนึ่งของย่านเมืองเก่าเป่ยเฉิง ไฟถนนเสียไปสามดวง เหลือเพียงดวงเดียวไกล ๆ ปล่อยแสงสีส้มสลัวราง ๆ ส่องพื้นไว้นิดหน่อย
ซูชิงยืนอยู่หน้ากำแพงสูงสองเมตร เงยหน้าประเมินขอบบน แล้วขยับข้อมือไปมา
[โฮสต์ ครั้งนี้เรามารับเด็กนะ มีเอกสารรับอุปการะถูกต้องตามกฎหมาย ]
เสียงของระบบดังขึ้นในหัว เป็นเสียงอิเล็กทรอนิกส์สังเคราะห์เย็นชาไร้อุณหภูมิ [ไม่ได้มาทำตัวเป็นพวกค้ามนุษย์ซะหน่อย]
ซูชิงไม่สนใจมัน ถอยหลังไปสองก้าว วิ่งออกตัว เท้าขวายันผนังถีบส่งแรง มือทั้งสองจับขอบกำแพงอย่างแม่นยำ ร่างทั้งร่างพลิกตัวขึ้นเบา ๆ ดุจแมว
ตอนตกถึงพื้นแทบไม่มีเสียงเลย กระชับและคล่องแคล่ว
นางปัดฝุ่นที่มือพลางพูดด้วยน้ำเสียงแฝงความระอาอยู่หน่อย ๆ
"แบบนี้เธอคงไม่เข้าใจล่ะนะ บุกรุกก็ต้องทำตัวให้สมกับการบุกรุกสิ ดึกแล้วยังมาขนาดนี้ เดินเคาะประตูหน้าบ้านเขา เขาก็นึกว่าเรามาเช็กมาตรน้ำหรอก"
ระบบเงียบไปสองวิ
[โฮสต์ ฉันขอย้ำนะ เรามีเอกสารรับอุปการะถูกกฎหมาย แบบที่สำนักทะเบียนราษฎร์ประทับตราให้เลย เธอสามารถมาอย่างเปิดเผยตอนกลางวันพรุ่งนี้ได้เลย]
[แล้วถึงแม้เธอจะอยากมาตอนนี้ การเดินไปเคาะประตูหน้าบ้านแล้วยื่นเอกสาร ก็มีเหตุผลกว่าการปีนกำแพงเยอะ]
ซูชิงฟังแล้วหัวเราะหึ ไม่พูดอะไร เดินต่อลึกเข้าไปในตรอก
ในหัวของนางยังมีเอกสารที่ระบบเพิ่งดึงขึ้นมาให้——เจียงหร่าน อายุเจ็ดขวบ ออกมาจากสถานสงเคราะห์แล้วถูกคนรับอุปการะ ผู้ปกครองที่ลงทะเบียนในแฟ้มครอบครัวอุปถัมภ์ชื่อหลิวเต๋อเฉิง
เอกสารที่ระบบให้มาสั้นมาก ไม่กี่บรรทัดก็สรุปชีวิตทั้งหมดของเด็กคนหนึ่งแล้ว
แต่ซูชิงสังเกตเห็นรายละเอียดบางอย่าง
เอกสารระบุว่าหลิวเต๋อเฉิงมีประวัติดื่มสุราจัด และเจ้าหน้าที่ตารางชุมชนเคยเขียนบันทึกในการติดตามผลเมื่อสามเดือนก่อนว่า "แนะนำให้จับตาดูต่อไป"
บันทึกแบบนี้มักหมายถึงอะไร ซูชิงรู้ดีแก่ใจ
คืนนี้อารมณ์ของนางดีมากทีเดียว
เส้นตายของภารกิจใกล้เข้ามาแล้ว พากลับเจียงหร่านไป เลี้ยงไว้สักสองสามปี ชีวิตของนางก็ถือว่าแลกคืนมาแล้ว
ทุกอย่างดำเนินไปตามแผน ราบรื่นจนน่าเบื่อหน่อย ๆ
พอดีเลย ได้ต่อยคนสักหน่อยให้อารมณ์แย่ลงบ้าง
[โฮสต์ ระดับอะดรีนาลีนของเธอกำลังเพิ่มขึ้น]
ระบบรายงานอย่างเยือกเย็น [จากการวิเคราะห์แบบจำลองข้อมูลในอดีต ทุกครั้งที่ตัวชี้วัดทางกายภาพของเธอเปลี่ยนแปลงแบบนี้ มักจะมีเรื่องไม่ค่อยสงบตามมา โอกาสสำเร็จของภารกิจลดลง 12%]
"งั้นเธอก็ปิดแบบจำลองทำนายซะ" ซูชิงพูดส่ง ๆ
[นั่นไม่ใช่สิ่งที่ฉันควบคุมได้]
"งั้นก็หุบปาก"
[……ได้]
ซูชิงเลี้ยวโค้งที่ปลายตรอก ก็เห็นตึกพักอาศัยเก่าห้าชั้นหลังหนึ่งตั้งอยู่ตรงหน้า
กระเบื้องสีขาวที่ผนังด้านนอกหลุดร่อนเป็นแผ่น ๆ เผยให้เห็นปูนสีดำด้านใน ประตูกันขโมยที่ปากทางเข้าบันไดขึ้นสนิมเป็นจุด ๆ เปิดค้างไว้ครึ่งหนึ่ง ปิดไม่ได้สนิท
นางไม่เดินขึ้นบันได แต่เดินอ้อมไปทางด้านข้างของตึก
ที่นี่กองไปด้วยข้าวของเบ็ดเตล็ดที่ใครสักคนทิ้งไว้ มีลังไม้เก่าวางซ้อนกันสองสามใบ ถุงขยะจากการก่อสร้างอีกหลายถุง และจักรยานสาธารณะที่ไม่มีล้ออีกสองสามคัน
ซูชิงกะความสูงคร่าว ๆ แล้วเหยียบลังไม้ลองดู แน่นหนาใช้ได้
ก้าวขึ้นไปอีกขั้น มือทั้งสองก็จับขอบระเบียงของห้องหนึ่งที่ชั้นสองพอดี
นางดึงตัวขึ้นไปเบา ๆ ขาข้างหนึ่งพาดราวบันไดก่อน แล้วทั้งร่างก็พลิกเข้าไปในระเบียงอย่างเงียบเชียบ
"เพอร์เฟกต์"
ซูชิงให้คะแนนเต็มตัวเองในใจ "ด้วยฝีมือระดับนี้ ชาติก่อนฉันต้องมีแววเป็นนักฆ่าแน่นอน"
เสียงของระบบดังขึ้นอย่างเชื่องช้า: [โฮสต์ ตอนเธอลงพื้น เท้าขวาเหยียบขวดพลาสติกเปล่า ถ้าในระเบียงมีคนอยู่ แผนเธอแตกแล้ว]
ซูชิงก้มลงดู ก็เห็นขวดน้ำแร่ที่ถูกเหยียบแบนอยู่ที่เท้าจริง ๆ
"……แล้วทำไมไม่บอกก่อน"
[เพราะเธอสั่งให้ฉันหุบปาก]
ซูชิงสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ตัดสินใจไม่ถือสากับโค้ดแค่บรรทัดเดียว
นางเงยหน้าขึ้น เตรียมจะสังเกตดูประตูจากระเบียงเข้าห้อง……
แล้วก็สบเข้ากับดวงตาคู่หนึ่ง
ตรงมุมระเบียง มีร่างน้อย ๆ ขดตัวอยู่
เป็นเด็กหญิงตัวเล็ก สวมเสื้อยืดเก่าตัวใหญ่เกินไปหลายไซซ์ มีรอยเปื้อนที่ซักไม่ออกด่างดวงทั่วตัว ด้ายที่คอเสื้อหลุดรุ่ยอยู่ชิ้นหนึ่ง
ทั้งร่างของเด็กน้อยซุกตัวอยู่ในช่องว่างระหว่างลังกระดาษสองใบ เข่าชิดอก เผยให้เห็นน่องเล็กเรียวข้างหนึ่ง มีรอยฟกช้ำเขียว ๆ ม่วง ๆ อยู่หลายรอย
เด็กหญิงเงยหน้ามองนาง ดวงตากลมโตดำสนิทคู่หนึ่ง ไม่มีความกลัว ไม่มีความประหลาดใจ มีเพียงแววสงสัยหนัก ๆ ที่ไม่เข้ากับวัยเอาเลย
สถานการณ์น่าอับอายอยู่ชั่วขณะหนึ่ง
ซูชิงยังคงอยู่ในท่าย่อตัวบนราวระเบียง ขาข้างหนึ่งยังอยู่นอกราว ยังไม่ได้เก็บกลับมา มองตาปริบ ๆ กับเด็กน้อยที่ซุกตัวอยู่ในมุมนั้น
[โฮสต์ ยืนยันเป้าหมาย]
ระบบส่งเสียงเตือนตามจังหวะ [นี่คือเจียงหร่าน อายุเจ็ดขวบ พ่อแม่บุญธรรมของนางอยู่ห่างจากข้างหลังเธอห้าเมตร]
"ฉันรู้" ซูชิงตอบในใจ แล้วยิ้มที่คิดว่าเป็นมิตรมาก ๆ ออกมา เตรียมจะพูดอะไรสักอย่างเพื่อผ่อนคลายบรรยากาศน่าอึดอัดใจ
เช่น "หนูน้อยจ๊ะ สวัสดี พี่เป็นผู้ปกครองในอนาคตของหนู"…… ไม่ได้ ฟังดูเหมือนพวกค้ามนุษย์มากเกินไป
หรือว่า "ไม่ต้องกลัวนะ พี่ไม่ใช่คนไม่ดี"…… ยิ่งเหมือนเข้าไปใหญ่
นางยังคิดบทพูดไม่ออก ประตูบานเลื่อนของระเบียงอยู่ ๆ ก็ถูกคนกระชากเปิดจากด้านในอย่างแรง
ซูชิงเห็นร่างของเด็กหญิงสะดุ้งเฮือกแทบจะเป็นสัญชาตญาณ เหมือนแมวที่ถูกเหยียบหาง ทั้งร่างหดเข้าไปด้านหลังลังกระดาษอีกนิด ไหล่ยกขึ้นเล็กน้อย แววสงสัยในดวงตาถูกแทนที่ด้วยอะไรบางอย่างที่อธิบายไม่ถูกในชั่วพริบตา
ตามด้วยร่างของผู้ชายคนหนึ่งมาปรากฏที่ประตูระเบียง
อายุสี่สิบกว่า ใส่เสื้อกล้ามสีขาวที่ซีดเหลือง มีกลิ่นเหล้าแรงกล้าติดตัว ได้กลิ่นแม้อยู่ห่างกันสองสามเมตร
ในมือคีบบุหรี่ไว้มวนหนึ่ง มืออีกข้างยันกรอบประตู เห็นชัดว่าดื่มไปไม่น้อย ทรงตัวแทบไม่อยู่
หลิวเต๋อเฉิง
เขาหรี่ตามองเข้าไปในระเบียง เห็นเจียงหร่านที่ซุกอยู่ในมุมก่อน สีหน้าแสดงความรำคาญชิงชัง จากนั้นสายตาก็เลื่อนมาตกที่ซูชิง นิ่งไปชั่วขณะ
"นี่ใครวะ"
ซูชิงค่อย ๆ เก็บขาอีกข้างจากนอกราวเข้ามา ยืนตัวตรง ปัดฝุ่นที่ขากางเกง แล้วยิ้มให้เขา
"อ๋อ ฉันคือ……" นางคิดนิดหน่อย แล้วตอบอย่างจริงจัง "คนผ่านทางน่ะ"
ระบบส่งเสียงอิเล็กทรอนิกส์คล้ายการถอนหายใจดังขึ้นในหัวของนาง