ไม่มีใครสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของซุนชิงหยาง
ทุกคนกำลังดื่มด่ำกับความสุขจากการเก็บเกี่ยวครั้งใหญ่
ซุนชิงหยางยืนอยู่หัวเรือ มองไปยังเส้นขอบฟ้าทางตะวันออกเฉียงใต้
เส้นขอบฟ้าที่เดิมขาวโพลนพลันปรากฏแสงสีเทาอมเขียวขึ้นมาบริเวณขอบ
ราวกับปากขนาดมหึมาที่กำลังอ้าออก
ความทรงจำจากชาติก่อนพรั่งพรูเข้ามาราวกับกระแสน้ำ ในที่สุดซุนชิงหยางก็เข้าใจแล้ว
บางทีเวลาอาจคลาดเคลื่อนไป ทำให้หลายเรื่องเกิดขึ้นก่อนกำหนด
อย่างเช่น ซุน ฝูไหลไม่ควรประสบเคราะห์ในวันนั้น แต่เหตุการณ์กลับเกิดขึ้นเร็วกว่ากำหนด
กลางเดือนกรกฎาคม ปี 1984 มีพายุใหญ่เกิดขึ้นจริง
ไต้ฝุ่นลูกนั้นมาอย่างกะทันหัน ไม่มีสัญญาณเตือนแม้แต่น้อย
เรือของบ้านซุนกุ้ยก็ประสบเหตุในพายุนั่นเอง
แต่ดูจากตอนนี้แล้ว พายุครั้งนี้มาเร็วกว่าครั้งก่อนถึงครึ่งเดือน
การที่แม่เจ้าแม่งแม่ซือคอยคุ้มครองผู้คน เป็นเพียงความหวังเพ้อฝันของชาวประมงริมทะเลเท่านั้น
ซุนชิงหยางรีบรุดเข้าไปในห้องบังคับเรือ
เขาไม่อาจอธิบายเหตุผลให้ทุกคนฟังได้
ถ้าพูดออกไป ทุกคนคงยิ่งตื่นตระหนกกว่าเดิม
“พี่ใหญ่ หันหัวเรือกลับ กลับฝั่งเต็มกำลังเดี๋ยวนี้...”
“ชิงหยาง ห้องเก็บปลายังใส่ไม่เต็มเลยนะ” ซุนชิงเจียงยังอยากทอดแหอีกสักสองสามครั้ง
อย่างไรเสีย การออกทะเลไกลสักครั้งก็ไม่ใช่เรื่องง่าย
“ฉันบอกให้กลับก็ต้องกลับ ทะเลกว้างขนาดนี้ นายคิดจะจับปลาให้หมดทั้งทะเลเลยหรือไง” ซุนชิงหยางตะโกนเสียงแหบพร่า
เสียงหัวเราะบนเรือพลันหยุดลง