ซุน จินไหลร่วงลงกระแทกดาดฟ้าเรืออย่างแรง
เขาได้แต่มองน้ำทะเลกลืนน้องชายหายไปต่อหน้าต่อตา
“แย่แล้ว! หยินไหลตกน้ำ!” ซุน เสี่ยวผิงร้องตกใจ ขณะที่เรือโคลงอย่างรุนแรง ทุกคนยิ่งหวาดกลัวขึ้นไปอีก
ซุน หยินไหลดิ้นรนอยู่ในน้ำ ในที่สุดก็โผล่หัวขึ้นมาได้
แต่คลื่นลูกหนึ่งซัดเข้ามา ตบเขาจมหายลงไปในน้ำอีกครั้งทันที
ท่ามกลางความตื่นตระหนกอย่างหนัก ซุน หยินไหลกลืนน้ำทะเลเข้าไปติด ๆ กันหลายอึก
แขนขาของเขาสะบัดไปมาอย่างไร้ทิศทาง แววตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
ในที่สุดซุนชิงหยางก็เปลี่ยนท่อระบายความร้อนอันใหม่เรียบร้อย
พอสตาร์ตเครื่องยนต์ เสียงก็ดังกลับมาเป็นปกติ
เขาออกมาจากห้องเครื่อง ใบหน้าและมือเปื้อนคราบน้ำมันไปหมด
เรือกลับมาทรงตัวได้แล้ว แต่ซุน จินไหลยังนอนคว่ำอยู่บนดาดฟ้าเหมือนคนเสียสติ
ซุน ไห่ซานถอนหายใจ “เฮ้อ จะทำยังไงดีล่ะเนี่ย ฝูไหลเพิ่งจากไปได้ไม่กี่วัน ตอนนี้หยินไหลก็... ก็...”
ความจริงซุนชิงหยางได้ยินแล้วว่าซุน หยินไหลตกน้ำ
ถึงซุน หยินไหลจะจงใจแทงท่อระบายความร้อนจนเป็นรู เขาก็ปล่อยให้คนตายต่อหน้าต่อตาไม่ได้
พอเห็นซุนชิงหยางตั้งใจจะกระโดดลงน้ำ ทุกคนต่างตกตะลึง
ซุน ไห่ซานขยับริมฝีปาก “ชิงหยาง ถ้านายลงไปตอนนี้ เกรงว่า... เกรงว่า...”
ซุนชิงหยางรู้ว่าซุน ไห่ซานหมายถึงอะไร ถ้าเขาลงไปช่วย อาจมีคนต้องตายเพิ่มอีกคน
แต่ในสถานการณ์แบบนี้ ซุนชิงหยางรู้ว่านี่เป็นจังหวะที่เขาจะสร้างภาพลักษณ์ให้ตัวเอง
ลองคิดดูสิ
ออกทะเลครั้งแรกก็มีคนตาย ต่อจากนี้ใครจะกล้าออกทะเลไปกับเขาอีก?
แต่ถ้าทำตรงกันข้ามล่ะ
ถ้าเขาไม่ถือโทษเรื่องเก่า แล้วยังช่วยซุน หยินไหลขึ้นมาได้
จากนั้นก็พาทุกคนกลับเข้าฝั่งอย่างปลอดภัย แถมเที่ยวนี้ยังได้ของมาไม่น้อย