ทั้งคู่เหมาะสมกันขนาดนี้ จนทำให้เหมือนทุกคนมาร่วมงานแต่งของพวกเขาอย่างไรอย่างนั้น
แต่ที่นี่เป็นงานเลี้ยงวันเกิดของท่านปู่แท้ ๆ เธอกลับทำตัวเด่นเกินเจ้าภาพ...
หวังฝูหลินเงยหน้ามองสีหน้าของท่านปู่
ท่านปู่ปั๋วไม่แสดงสีหน้าใด ๆ เพียงสั่งว่า “เอาละ อย่ายืนอยู่เลย รีบนั่งลงเถอะ”
เนี่ยจิงจือก้มหน้าหัวเราะ ตาแก่คนนี้รู้จักเสแสร้งเสียจริง
ปั๋วจิ่วซือหันไปพูดว่า “คุณปู่ ผมมีของขวัญจะมอบให้ครับ”
ท่านปู่ปั๋วแปลกใจ “โอ้ เสี่ยวจิ่วเตรียมของขวัญมาด้วยหรือ”
ปั๋วจิ่วซือส่งสายตาให้เฝิงอู๋ เฝิงอู๋จึงยกหม้อซุปเข้ามาทันที
ปั๋วจิ่วซือเดินไปยืนด้านหลังท่านปู่ ยิ้มอย่างอ่านไม่ออก “นี่คือซุปบำรุงร่างกายที่ผมให้คนเคี่ยวนานถึงสองวัน ใส่สมุนไพรล้ำค่าหลายชนิด ช่วยบำรุงเลือดลมและยืดอายุขัย เชิญท่านลองชิมดูครับ”
เขาตักซุปใส่ชามให้ท่านปู่ด้วยตัวเอง
เพราะมีคนอยู่มากมาย ท่านปู่จึงดื่มไปหนึ่งคำเพื่อรักษาหน้าหลาน
“เป็นอย่างไรบ้างครับ คุณปู่”
ท่านปู่ปั๋วพยักหน้า “รสชาติไม่เลว”
ปั๋วจิ่วซือไม่ได้ซักถาม เพียงเอ่ยต่ออย่างเชื่องช้าว่า “คุณปู่ไม่ดื่มให้หมดหรือครับ ของดีอยู่ก้นหม้อนะครับ”
ท่านปู่ชะงักไป ก่อนใช้ช้อนตักดู แล้วก็เห็นหัวนกตัวหนึ่ง “นี่มัน...”
“ครั้งก่อนผมไม่ได้บอกว่าจะส่งนกให้ท่านหรือครับ”
เขาก้มลงกระซิบข้างหูท่านปู่ “เมื่อวานซืนผมยืมมันมาจากห้องชาของท่าน วันนี้ก็เคี่ยวเป็นซุปพอดี นกพูดได้ตัวนั้นของท่านนั่นแหละครับ”
สีหน้าท่านปู่ปั๋วแข็งค้างทันที
“แก... แค่ก ๆ ๆ...”
ปั๋วจิ่วซือช่วยลูบหลังให้เขาอย่างเอาใจใส่ “ค่อย ๆ หายใจนะครับ คุณปู่ ไม่มีใครแย่งกับท่านหรอก”
สีหน้าท่านปู่ปั๋วกลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว เขาเช็ดมุมปากอย่างสงบนิ่ง “เดิมทีมันก็เป็นแค่สัตว์ ซื้อมาไว้กินอยู่แล้ว”