เนี่ยจิงจือเปิดผ้าห่ม สวมรองเท้าแตะแล้ววิ่งลงไปชั้นล่าง
“ช้าหน่อยค่ะ คุณหนูจือจือ รีบใส่เสื้อคลุมก่อน ระวังจะเป็นหวัด!” ป้าเซวียวิ่งตามหลัง พลางคลุมเสื้อให้เธอ
พอวิ่งมาถึงมุมบันได เนี่ยจิงจือก็หยุดกึก
คนที่มาถึงไม่ใช่ปั๋วจิ่วซือ แต่เป็นคนกลุ่มหนึ่งในเครื่องแบบ
“พวกเราแจ้งไปตั้งแต่สัปดาห์ก่อนแล้วว่าให้ย้ายออกภายในหนึ่งสัปดาห์ วันนี้เรามายึดบ้าน ถ้ายังไม่ไป ก็ต้องใช้กำลังไล่ออกแล้ว!”
เนี่ยจงยิ้มประจบ “ลูกสาวผมยังนอนอยู่ข้างบน ออกไปคุยกันข้างนอกเถอะครับ”
“ไม่มีอะไรต้องคุยแล้ว คุณเนี่ย ใครใช้ให้คุณเป็นหนี้ก้อนโตล่ะ? จะคืนเงิน หรือย้ายออกเดี๋ยวนี้!”
สีหน้าของเนี่ยจงเคร่งขรึมลง
ชายที่เป็นหัวหน้าสะบัดมือ “ไม่ต้องพูดมากแล้ว ไล่พวกเขาออกไป!”
“หยุดนะ!”
เนี่ยจิงจือจับชายกระโปรงแล้วรีบเดินลงบันได
“จือจือ?” เนี่ยจงมองเธอด้วยความรู้สึกผิด “ทำไมตื่นแล้วล่ะ พวกเราปลุกเธอหรือเปล่า?”
“ไม่เป็นไรค่ะ ถึงเวลาตื่นอยู่แล้ว”
เนี่ยจิงจือเดินผ่านเนี่ยจงไปหยุดตรงหน้าหัวหน้ากลุ่ม “พวกคุณมาทวงบ้าน มีเอกสารที่เกี่ยวข้องไหม?”
“แน่นอน” ชายคนนั้นหยิบเอกสารที่ลงนามแล้วออกมา “ดูให้ชัด มีตราประทับของทางการ”
“ในนี้เขียนวันที่ยึดบ้านไว้เป็นวันนี้ก็จริง แต่วันนี้ยังไม่หมดเลยนะคะ เพิ่งเช้าตรู่ก็มายึดบ้านแล้ว ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ทางการทำงานกระตือรือร้นขนาดนี้?”
เนี่ยจิงจือกวาดตามองคนกลุ่มนั้น ทุกคนต่างเงียบกริบ
“จะยึดบ้าน อย่างน้อยก็ควรรอถึงช่วงบ่ายไม่ใช่เหรอคะ?”
ชายคนนั้นหน้าขรึม “คุณหนูเนี่ย ถ่วงเวลาไปก็ไม่มีประโยชน์!”
“ใครบอกว่าไม่มีประโยชน์คะ?” เธอมองชายคนนั้น “ภายในวันนี้ บ้านเนี่ยจะใช้หนี้คืนได้แน่นอน”