เอ้อโหลวขี่ห่านใหญ่ต้าไป๋บินไปทางที่ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้า
บินมาทั้งวันแล้ว ทว่ารอบด้านยังคงเป็นมหาสมุทรกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต กระทั่งผืนแผ่นดินให้ลงจอดสักแห่งก็ไม่มี
ยามนี้ห่านตัวใหญ่เหนื่อยล้า จึงร่อนลงบนผิวน้ำทะเล ปล่อยให้คลื่นพัดพาไปตามยถากรรม เอ้อโหลวยังคงนั่งอยู่บนหลังห่าน โชคดีที่ห่านตัวใหญ่รู้จักว่ายน้ำ
คืนนั้น หมอกหนาทึบปกคลุมผิวน้ำทะเล จนมองไม่เห็นแม้แต่ดวงดาวและดวงจันทร์บนฟ้า
คนกับห่านหนึ่งคู่ลอยเคว้งอยู่กลางทะเลอันมืดมิดตลอดทั้งคืน
รุ่งเช้าวันถัดมา กลับไม่มีดวงอาทิตย์ เอ้อโหลวจึงหลงทิศทางโดยสิ้นเชิง
รอบด้านมีแต่ผืนน้ำสุดลูกหูลูกตา เขาไม่รู้ว่าตนอยู่แห่งหนใด และไม่รู้ว่าควรบินไปทางไหน
ก่อนหน้านี้ เอ้อโหลวเคยได้ยินเพียงจากในตำราว่ามหาสมุทรกว้างใหญ่ไพศาล วันนี้จึงได้ประจักษ์ด้วยตาตนเอง
ในเมื่อหลงทางแล้ว เขาก็ขี่อยู่บนหลังห่านใหญ่ ปล่อยให้มันเลือกทิศทางว่ายไปเรื่อยเปื่อย
“ห่านใหญ่ สู้เข้า! เจ้าเก่งที่สุด!”
“ก๊าบ...”
เมื่อได้ยินคำชื่นชมจากใจจริงของเอ้อโหลว ความหยิ่งทะนงพลันพุ่งขึ้นสู่หัว ห่านใหญ่เชิดหน้าร้องเสียงดัง รู้สึกว่าความเหนื่อยล้าสลายไปทั่วร่างกลับเปี่ยมด้วยพละกำลังอีกครั้ง
ด้วยกำลังใจจากเอ้อโหลว ห่านใหญ่จึงออกแรงว่ายต่อไปอีกสองวัน ทว่าก็ยังไม่เห็นผืนแผ่นดิน
เอ้อโหลวรู้สึกว่าตนถูกเต่ายักษ์ตัวนั้นหลอกเข้าแล้ว มันเห็นเขากระโดดลงหลุมไฟอยู่แท้ ๆ กลับไม่เอ่ยเตือนสักคำ