ทั้งสองกลับเข้าไปในถ้ำ แล้วปล่อยคนที่ถูกขังอยู่ในห้องศิลาออกมาทั้งหมด ซือหม่าอี้พบขอทานใต้บังคับบัญชาของตนสิบกว่าคนอยู่ในนั้น
เคราะห์ดีที่ทุกคนยังมีชีวิตอยู่
เมื่อทั้งสองเดินออกมาจากถ้ำ ก็พบว่ามีคนจำนวนมากมารวมตัวรอพวกเขาอยู่ด้านนอก
“เหตุใดพวกเจ้ายังไม่ไป?”
“ที่นี่เป็นรังของลัทธินอกรีต หากพวกมันย้อนกลับมา พวกเจ้าก็จะถูกจับไปอีกทั้งหมด”
เอ้อโหลวมองคนมากมายที่รออยู่หน้าถ้ำ ในใจก็คาดเดาได้บ้าง แต่ไม่ได้พูดออกมา
ฝูงชนเงียบงันลงชั่วขณะ ไม่มีใครเอ่ยปาก ต่างเพียงมองเอ้อโหลวกับซือหม่าอี้อย่างเงียบงัน
“พวกเราอยากติดตามผู้มีพระคุณทั้งสอง”
ในที่สุด บุรุษผู้หนึ่งที่กล้าหาญกว่าคนอื่นก็ก้าวออกมากล่าว คนที่เหลือรีบพากันเห็นด้วย
“ใช่แล้ว!”
“ข้ายินดีทำงานหนักเพื่อผู้มีพระคุณ”
“ขอเพียงผู้มีพระคุณรับพวกเราไว้ ข้าไม่ต้องการสิ่งใดทั้งนั้น”
“ข้ายินดีเป็นทาส...”
ชั่วพริบตา ทุกคนต่างกล่าวด้วยความจริงใจ ไม่ต้องการสิ่งใดทั้งนั้น ต่อให้ต้องทำงานหนักหรือเป็นทาสให้เอ้อโหลวก็ยินดี
“ไม่ต้อง ข้ายังมีเสบียงไม่มากพอ เลี้ยงพวกเจ้าไม่ไหว พวกเจ้าจงหาหนทางเอาชีวิตรอดกันเองเถิด”
เอ้อโหลวยังคงปฏิเสธ ใต้ภูเขาปากอสรพิษมีคนอยู่แล้วกว่าพันชีวิต เสบียงที่สำรองไว้ก็พอประทังชีวิตได้อย่างหวุดหวิดเท่านั้น
คนกลุ่มนี้มีอีกหนึ่งถึงสองพันคน จะพากลับไปแล้วกินอะไรกัน? รากไม้บนเขายังมีไม่พอให้กินเสียด้วยซ้ำ
“พวกเราไม่ต้องการให้ผู้มีพระคุณทั้งสองเลี้ยงดู จะกินหญ้า กินต้นไม้ หรือกินดินก็ยังได้ ขอเพียงติดตามอยู่เบื้องหลังท่านทั้งสอง”
บุรุษผู้นั้นกล่าวนำอีกครั้ง
“เช่นนั้นก็ได้ พวกเจ้าอยากตามก็จงตามมาเถิด”
เอ้อโหลวกล่าวพลางเดินนำหน้าไปแล้ว
เป็นไปตามคาด คนกลุ่มนั้นติดตามอยู่ด้านหลังอย่างเงียบเชียบ