เฉินหงเย่นำราชโองการและสิ่งของพระราชทานมามอบให้เอ้อโหลว ภายใต้คำรั้งรั้งของเอ้อโหลว เขาจึงพักอยู่ที่จวิ้นหลิวซาชั่วคราว
บ่ายวันเดียวกัน เฉินอ้วนซึ่งอยู่ห่างไกลถึงจวิ้นเซี่ยวอี้ก็รีบร้อนเดินทางมาถึง
“ท่านพ่อ! ท่านมาที่นี่ได้อย่างไร?”
เอ้อโหลวกำลังนั่งจิบชาและสนทนากับเฉินหงเย่อยู่ด้วยกัน นึกไม่ถึงว่าเฉินอ้วนจะเดินเข้ามาพร้อมร้องเรียกท่านพ่อ
เอ้อโหลวชะงักไปครู่หนึ่งจึงนึกขึ้นได้ว่า เฉินอ้วนไม่ได้พูดกับตน
เขาจึงรู้ว่าแท้จริงแล้วเฉินอ้วนเป็นบุตรชายของเฉินหงเย่
“ข้ามาย่อมเพราะรับพระบัญชาจากจักรพรรดิ”
เฉินหงเย่เหลือบมองเฉินอ้วนร่างสูงใหญ่กำยำที่อยู่ตรงหน้า แล้วพยักหน้า
“ในเมื่อมาแล้ว ก็ยืนปรนนิบัติอยู่ข้าง ๆ เสีย”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เฉินอ้วนก็ทำได้เพียงยืนสงบเสงี่ยมอยู่ด้านหลังบิดา
แต่เดิมเขากับเอ้อโหลวมีฐานะเสมอกัน ทว่าบัดนี้เอ้อโหลวนั่งอยู่ ส่วนเขาทำได้เพียงยืนปรนนิบัติอยู่ข้าง ๆ แม้แต่สิทธิ์จะเอ่ยปากก่อนก็ยังไม่มี
บัดนี้เฉินอ้วนกลายเป็นผู้น้อย จึงคล่องแคล่วว่องไวทั้งยกชาและรินน้ำ
เฉินหงเย่เหลือบมองเอ้อโหลว แล้วหันไปมองเฉินอ้วน
“รุ่ยเซียง ปีนี้เจ้าอายุเท่าไรแล้ว?”
“ปีนี้ข้าอายุ 356 ปีแล้ว”
เฉินอ้วนคำนวณอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบตามตรง
ผู้บำเพ็ญเซียนมีอายุยืนยาว เพียงเผลอเล็กน้อยก็จำไม่ได้แล้วว่าตนมีอายุเท่าไร
“เฮ้อ สามร้อยกว่าปีของเจ้าช่างเสียเปล่า ราวกับอยู่ไปเสียเปล่าเช่นนั้น”
“ดูป๋อผู้ภักดีหาญกล้าสิ อายุยังไม่กี่สิบปี แต่ยังหนุ่มแน่นก็สร้างผลงานและชื่อเสียง ทั้งยังสร้างความชอบในศึกให้ต้าโจวหลายครั้ง”