“นายท่านกลับมาแล้ว!”
“นายท่านกลับมาแล้ว!”
เชิงเขาปากอสรพิษ คนงานกลุ่มหนึ่งกำลังทำงานอยู่ เมื่อเห็นห่านตัวใหญ่บินมาจากฟากฟ้าไกล ก็พากันตะโกนด้วยความยินดี
เอ้อโหลวขี่ห่านตัวใหญ่ลงถึงพื้น เด็กกลุ่มหนึ่งก็กรูกันเข้ามาห้อมล้อม ส่งเสียงเจื้อยแจ้ว
“นายท่าน พวกเราคิดถึงท่าน!”
“นายท่าน...”
เอ้อโหลวแตะถุงเก็บของ โชคดีที่เตรียมของมาแล้ว เขาล้วงขนมและลูกกวาดกำใหญ่จากถุงเก็บของแจกเด็ก ๆ
เด็กที่ได้ลูกกวาดต่างยิ้มแย้มดีใจ แล้ววิ่งแยกย้ายกันไป
เด็กเหล่านี้ถูกซื้อมาแต่ยังเล็ก ไร้บิดามารดา จึงพึ่งพาเอ้อโหลวราวกับเป็นทั้งบิดามารดาและพี่ชาย
ทุกครั้งที่เอ้อโหลวออกเดินทางไกลแล้วกลับมา เขามักนำขนมติดมือมาฝากเด็ก ๆ เพื่อเอาใจพวกเขา
เมื่อเด็ก ๆ แยกย้ายไปหมดแล้ว ชิวเยว่กับซุนวั่งไฉจึงเดินมาหาเอ้อโหลว
“นายท่าน ในที่สุดท่านก็กลับมาแล้ว”
“ช่วงที่ข้าไม่อยู่ มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นที่บ้านหรือไม่?”
เอ้อโหลวไม่เคยจากบ้านไปนานถึงเพียงนี้ พออยู่นอกบ้านก็อดคิดถึงบ้านไม่ได้
“ช่วงที่นายท่านไม่อยู่ มีเรื่องเกิดขึ้นอยู่บ้างเจ้าค่ะ”
“แต่เป็นเรื่องดี”
ชิวเยว่กล่าวพร้อมรอยยิ้ม
“เรื่องดีอะไรหรือ?”
เอ้อโหลวไม่คิดเลยว่าวันหนึ่งจะมีเรื่องดีตกใส่ตน
“ระหว่างที่นายท่านไม่อยู่ มีเจ้าที่ดินรายย่อยหลายคนมาหา อยากขายที่ดินของตนให้นายท่านในราคาถูก แล้วเข้ามาเป็นผู้เช่าที่ดินของนายท่านเจ้าค่ะ”
“เพราะเหตุใด?”
เอ้อโหลวได้ยินแล้วก็ชะงัก สมัยก่อนตอนที่เขายากจน เขาฝันอยากเป็นเจ้าที่ดินรายย่อยแทบทุกคืน
ทำไร่บนที่ดินของตน อย่างไรก็ดีย่อมดีกว่าเป็นผู้เช่าที่ดินมิใช่หรือ
“เพราะตั้งแต่ปีนี้เป็นต้นไป ระยะเวลายกเว้นภาษีสามปีที่ทางการให้ไว้ก็สิ้นสุดลงแล้วเจ้าค่ะ”
“เจ้าที่ดินรายย่อยต้องจ่ายภาษีให้ทางการทุกปี อย่างน้อยก็สองถึงสามส่วน
ส่วนค่าเช่าที่ดินของเรานั้น ที่นาดีชั้นยอดเก็บเพียงสองส่วน ที่ดินแห้งแล้งเก็บแค่หนึ่งส่วน”
พอชิวเยว่แจกแจงเช่นนี้ ดูเหมือนจะเป็นเรื่องจริงอยู่