จูเอ๋อร์พาเอ้อโหลวใช้เครื่องรางหยกช่วยชีวิตชิ้นนั้น แสงสีขาวพลันสว่างวาบ พริบตาต่อมา ทั้งสองก็ไปปรากฏตัวห่างออกไปหลายร้อยลี้
เดิมทีเครื่องรางหยกชิ้นนี้ เมื่อกระตุ้นใช้หนึ่งครั้งจะพาผู้ใช้เดินทางได้เพียงราว 500 ลี้ บัดนี้นางพาคนมาด้วย ระยะทางย่อมลดลง อาจไปได้เพียงสองร้อยกว่าลี้
เอ้อโหลวเก็บเครื่องรางหยกเข้าไปในน้ำเต้าวิเศษและบ่มเพาะมันอยู่หลายวัน บัดนี้แม้จะพาคนสองคนหลบหนี ก็ยังเดินทางไปได้ไกลถึง 500 ลี้
ทว่าจูเอ๋อร์กำลังหนีเอาชีวิตรอด จึงไม่ได้ใส่ใจรายละเอียดเหล่านี้เลย
“เอ้อโหลว เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?”
จูเอ๋อร์รู้สึกว่าเอ้อโหลวซึ่งพาดอยู่บนหลังนางอ่อนปวกเปียก ราวกับกองโคลน จึงถามด้วยความเป็นห่วง
“วางใจ ข้ายังไม่ตาย!”
เอ้อโหลวกล่าวพลางมีเลือดทะลักออกจากมุมปากและจมูก
แม้เซี่ยหมิงหย่วนจะไม่ได้สังหารเขาโดยตรง ทว่ากลับทุบเนื้อหนังและกระดูกทั่วร่างจนแหลกละเอียด
ยามนี้ นอกจากปากที่ยังพูดได้แล้ว ทั่วร่างกลับขยับไม่ได้แม้แต่น้อย แม้แต่นิ้วเดียวก็ยกไม่ขึ้น
“เอ้อโหลว อดทนไว้นะ ข้าจะพาเจ้าไปหาหมอเทวดาแพะ”
จูเอ๋อร์กล่าว แสงสีขาวสว่างขึ้นรอบกาย ห่อหุ้มทั้งสองไว้ ก่อนร่างของพวกเขาจะเลือนหายไป
ตลอดหลายวันต่อมา จูเอ๋อร์ไม่หลับไม่นอน เส้นทางที่แต่เดิมต้องใช้เวลาเดินครึ่งเดือน นางกลับใช้เวลาเพียงสี่วันก็มาถึงริมทะเลสาบแห่งหนึ่งท่ามกลางเทือกเขา
“หมอเทวดาแพะ! ช่วยด้วย!”
หมอเทวดาแพะเดินออกมาจากเรือนไผ่มรกตของตน เมื่อเห็นก้อนเนื้อก้อนใหญ่บนหลังจูเอ๋อร์ นางมีสีหน้าร้อนรนและอิดโรย
“จูเอ๋อร์ นั่นบนหลังเจ้าคืออะไร?”