เอ้อโหลวรู้สึกโชคดีนักที่พี่สาวใหญ่มาช้าไปสักหน่อย
เวลานี้เขาตกลงกับจูเอ๋อร์เรียบร้อยแล้วว่าจะไปเมืองซานหยางของเขาด้วยกัน
หากพี่สาวใหญ่มาเร็วกว่านี้อีกนิด บางทีนางอาจลากเอ้อโหลวกลับถ้ำของพวกนางไปเสียแล้ว
บัดนี้หากจะให้เอ้อโหลวกลับถ้ำ แม้แต่จูเอ๋อร์ก็ไม่ยอม
พี่สาวใหญ่เห็นจูเอ๋อร์เอ่ยปากช่วยเอ้อโหลวอยู่ตลอด ยืนกรานว่าจะไปเมืองซานหยาง นางจึงได้แต่ถอนหายใจอย่างจนใจ
“ก็ได้!”
“ข้าจะฝากจูเอ๋อร์ไว้กับเจ้า หากกล้ารังแกนาง ข้าจะฉีกเอ็นถลกหนังเจ้า บดกระดูกให้เป็นผุยผง!”
เมื่อเห็นว่าพี่สาวใหญ่ยอมตกลงในที่สุด เอ้อโหลวก็ลอบยินดีอยู่ในใจ ทว่ามิกล้าแสดงออกมา
“พี่สาวใหญ่จะไปเที่ยวเมืองซานหยางด้วยกันหรือไม่ พักอยู่สักระยะก็ได้”
เอ้อโหลวเชื้อเชิญพี่สาวใหญ่อย่างจริงใจ หากชวนพี่น้องของจูเอ๋อร์ไปด้วยกันได้ เขาก็ยิ่งยินดี
“ไม่ไปหรอก ข้ากลัวเจ้าจะเอาข้าไปขาย!”
พี่สาวใหญ่มีชีวิตมานานกว่าสองพันปี พบเห็นคนมาสารพัด ไหนเลยจะหลงกลเอ้อโหลว
ปลายนิ้วของพี่สาวใหญ่พลันมีแสงเล็ก ๆ ส่องวาบขึ้นมา
นางสะบัดมือ แสงนั้นก็ลอยเข้าสู่ร่างของเอ้อโหลว
“พี่สาวใหญ่?”
เอ้อโหลวถามอย่างฉงน เมื่อครู่ยังพูดกันดี ๆ เหตุใดจึงลงมือกับเขาอีกแล้ว
“ข้าเพียงทิ้งตราประทับติดตามไว้ในร่างเจ้า ต่อไปหากเจ้ากล้าหนีอีก ต่อให้หนีไปสุดหล้าฟ้าเขียว ข้าก็หาตัวเจ้าเจอ”
พี่สาวใหญ่กล่าวพลางหยิบป้ายหยกออกมา นางประทับเคล็ดวิชาหลายสายลงไปบนป้ายหยก ไม่นานก็มีจุดแสงเล็ก ๆ ส่องขึ้นมา
“เสี่ยวอู่ ป้ายหยกนี้มอบให้เจ้า เพียงถือมันไว้ แล้วตามตำแหน่งของจุดแสงนี้ไป ก็จะหาเขาพบ”