นับแต่จูเอ๋อร์ปรากฏตัว ใช้ค่ายกลใยแมงมุมกักขังยอดฝีมือไว้ไม่น้อย จนบัดนี้ก็ล่วงเลยมาเจ็ดวันแล้ว
ผู้บำเพ็ญปีศาจที่โชคดีหนีรอดจากค่ายกลใยแมงมุมออกมาได้โดยไม่สวมอาภรณ์ ต่างปิดหน้าปิดตาจากไปนานแล้ว ไม่มีหน้าไปพบผู้คนอีก
แม้แต่ผู้บำเพ็ญปีศาจยังรู้สึกอับอาย ทว่าห่านตัวใหญ่ที่ไร้ขนทั้งตัวกลับเชิดหน้าผึ่งอก เดินส่ายเท้าอย่างมั่นใจ ไม่แยแสแม้แต่น้อย
ห่านตัวใหญ่วนเวียนอยู่รอบนอกค่ายกลใยแมงมุมแห่งนี้มาโดยตลอด ไม่ยอมจากไป
มันเห็นเอ้อโหลวถูกขังอยู่ในใยแมงมุมกับตาตนเอง อยากช่วยคนแต่กลับไร้กำลัง ทำได้เพียงเดินวนเวียนอยู่ด้านนอกไม่หยุด
“ก๊าบ ๆ ก๊าบ...”
…………
ใจกลางค่ายกลใยแมงมุมแห่งนี้ มีรังไหมใยแมงมุมขนาดสูงหนึ่งจั้ง กว้างถึงสามสี่จั้งอยู่หลังหนึ่ง
เอ้อโหลวกับจูเอ๋อร์อยู่ภายในรังไหมที่ใหญ่ราวกับเรือนหลังหนึ่งนี้
โชคดีที่ตอนนี้เอ้อโหลวยังมีแขนขาครบถ้วน สุขภาพแข็งแรง ใบหน้าแดงเปล่งปลั่ง พูดจาคล่องแคล่ว ขนบนร่างไม่ร่วงแม้แต่เส้นเดียว
ดูท่าจูเอ๋อร์ยังไม่มีความคิดจะกินเขา
“เอ้อโก่ว เหตุใดเจ้าจึงหนีไป เหตุใดถึงจากข้าไป? หรือเจ้าไม่ยินดีให้ข้ากิน?”
“เฮ้อ...ข้ายังมีคนในครอบครัวอีกมาก ตัดใจจากพวกเขาไม่ลง อยากกลับไปดูสักหน่อย”
เอ้อโหลวไม่กล้าพูดว่าตนยินดี และไม่กล้าพูดว่าไม่ยินดี จึงได้แต่หาข้ออ้างอื่นมาบ่ายเบี่ยง
“แล้วเหตุใดเจ้าถึงยังหนี? คราวก่อนข้าก็ไปเป็นเพื่อนเจ้ากลับไปเยี่ยมครอบครัวมิใช่หรือ?”
“หรือเจ้าไม่ชอบข้า รังเกียจข้า ถึงได้คิดจากไป?”
เมื่อจูเอ๋อร์พูดถึงตรงนี้ อารมณ์พลันพลุ่งพล่านขึ้นมา ใยแมงมุมรอบกายหลายเส้นพริ้วไหวเบา ๆ
เอ้อโหลวยกมือตบหน้าผาก ถึงเพิ่งนึกขึ้นได้
คราวก่อนที่เขาพาจูเอ๋อร์ออกมาจากถ้ำบนเขา ข้ออ้างที่ใช้ในตอนนั้นก็คือจะกลับไปเยี่ยมครอบครัว
ตลอดหลายปีมานี้ จูเอ๋อร์จดจำเรื่องนี้ไว้ไม่เคยลืม
ตอนนั้นจูเอ๋อร์ติดตามเอ้อโหลว ทั้งสองกลับบ้านด้วยความเบิกบานใจ
แต่ระหว่างทางเขากลับทิ้งนางไว้ ทำให้นางเสียใจมาหลายปี
ทว่าเอ้อโหลวแต่งเรื่องโกหกขึ้นมามากมายทุกวัน หากจูเอ๋อร์ไม่เตือน เขาคงลืมเรื่องนี้ไปจนหมดสิ้นแล้ว
คำโกหกยุ่งยากก็ตรงนี้เอง พูดจบก็ลืม จำไม่ได้ว่าตนพูดอะไรไว้ แต่คนอื่นกลับจำได้