เอ้อโหลวว่ายตามเต่ายักษ์เข้าไปในสถานฝึกวิชาเต่ามังกร
ภายในสถานฝึกวิชาก็เงียบเหงาไม่ต่างกัน แทบไม่เห็นผู้คนมีชีวิตอยู่
ผนังและหลังคาภายในสถานฝึกวิชามีสาหร่ายทะเลหลากสีงอกอยู่ทั่ว กลางลานมีปะการังแดงต้นหนึ่งสูงสองจั้ง
ปลาตัวเล็กสีสันสดใสหลายตัวว่ายเข้าออกอยู่ในปะการังแดงอย่างเริงร่า
“ข้ามีนามว่ากุยเชียนโซ่ว ทุกคนเรียกข้าว่าเหล่าโซ่ว”
“เจ้าพักอยู่ที่นี่ก่อนได้ สถานฝึกวิชาจะถ่ายทอดมรรคาเดือนละครั้ง หากมีข้อสงสัยเกี่ยวกับการฝึกฝน ก็ยกขึ้นถามในวันถ่ายทอดมรรคาได้...”
“ในสถานฝึกวิชายังมีคัมภีร์ลับอยู่บ้าง หากต้องการซื้อจำต้องใช้หินผลึกมังกร”
“สหายเชียนโซ่ว หินผลึกมังกรคือสิ่งใดหรือ?”
โดยทั่วไป เงินตราที่ใช้กันในโลกบำเพ็ญเซียนมักเป็นศิลาวิญญาณหรือโอสถ เอ้อโหลวไม่เคยได้ยินชื่อหินผลึกมังกรมาก่อน
“เจ้าคงเพิ่งมาวังโลหิตมังกรเป็นครั้งแรก นี่คือเงินตราที่ใช้ได้เฉพาะในวังโลหิตมังกรเท่านั้น”
“หน้าตาเป็นเช่นนี้”
กุยเชียนโซ่วกล่าวพลางหยิบก้อนหินสีแดงขนาดเล็กออกมา
เอ้อโหลวแผ่ญาณสำรวจ พบว่าภายในมีพลังงานสายหนึ่ง ทว่าพลังงานนี้แตกต่างจากไอวิญญาณหรือพลังเวททั่วไป
“หินผลึกมังกรไม่ใช่แร่ แต่เป็นวัสดุชนิดหนึ่งที่ชาวเผ่าโลหิตมังกรทุกคนสร้างขึ้นได้ วิธีการค่อนข้างง่าย เพียงแต่ต้องใช้เวลามาก”
กุยเชียนโซ่วกล่าวพลางหยิบหยกก้อนเล็กขนาดเท่านิ้วโป้งออกมา แล้วค่อย ๆ อัดพลังเวทเข้าไป
พลังเวทสายนี้ไหลเวียนอยู่ในหยกหนึ่งรอบ ก่อนจะค่อย ๆ ไหลกลับเข้าสู่ร่างกายของกุยเชียนโซ่ว ทว่าหยกกลับมีสีแดงจางเพิ่มขึ้นมาชั้นหนึ่ง