ถึงฤดูเก็บค่าเช่านาและส่งภาษีให้ที่ว่าการอำเภอประจำปีอีกครา
ทว่าตั้งแต่ปีนี้เป็นต้นไป เอ้อโหลวไม่ต้องเสียภาษีแล้ว
เขามีที่นาเพียง 50 หมู่ ภูเขาปากอสรพิษถูกขึ้นทะเบียนในที่ว่าการอำเภอว่าเป็นภูเขารกร้าง อีกทั้งยังมีคุณวุฒิซิ่วไฉ จึงได้รับการยกเว้นภาษี
ไม่ต้องส่งธัญพืชขึ้นไปแม้แต่เม็ดเดียว ทว่าค่าเช่านาที่ควรเก็บก็ยังคงเก็บครบหนึ่งสือ
“นายท่าน นี่คือข้าวเปลือก 100 สือ เตรียมไว้ตั้งนานแล้ว เพียงแต่ภูเขาปากอสรพิษสูงเกินไป พวกเราขนขึ้นไปไม่ไหว”
เบื้องหน้าเอ้อโหลวมีข้าวเปลือกสีทองกองพะเนิน ราวกับภูเขาลูกย่อม
ในที่สุดเขาก็ได้ลิ้มรสความสุขของการเป็นเจ้าสัวเจ้าที่ดิน
หากกินตามปริมาณปกติ หุงข้าวขาวกินทุกมื้อ ปีหนึ่งมีข้าวเปลือกสามสี่สือก็เพียงพอแล้ว
หากกินเนื้อเพิ่มอีกหน่อย ปีหนึ่งมีสิบกว่าสือก็พอ
อย่างไรเสียข้าวเปลือก 100 สือนี้ก็พอกินไปได้อีกหลายปี
ทว่า หากแลกเป็นยาเม็ดบำรุงรากฐาน ตามราคาธัญพืชในยามนี้ ก็แลกได้เพียงสิบกว่าเม็ดเท่านั้น
“นายท่าน ให้ข้าหาทางช่วยขนธัญพืชเหล่านี้ขึ้นไปบนยอดเขาดีหรือไม่?”
อาหู่คิดว่าเอ้อโหลวกำลังกลุ้มใจว่าจะขนธัญพืชเหล่านี้อย่างไร จึงเอ่ยถามอย่างใส่ใจ
“ไม่ต้องหรอก”
“ขนขึ้นขนลงช่างลำบากนัก เก็บไว้กับเจ้าก่อนเถิด ข้าจะจ้างช่างมาสร้างยุ้งใหญ่สักหลังตรงเชิงเขา”
เอ้อโหลวคิดว่าการขนข้าวขึ้นเขาทีละกระสอบช่างยุ่งยาก เขาไม่อาจใช้ผลน้ำเต้าขนข้าวต่อหน้าผู้คนได้
ยามนี้ตนมีทั้งข้าวและที่นา มิสู้สร้างบ้านหลังใหญ่ตรงเชิงเขา เอาไว้พักชั่วคราวและเก็บสิ่งของ
“อาหู่ ยามนี้เป็นช่วงว่างเว้นจากงานนา เจ้าช่วยข้าหาช่างและจัดการเรื่องสร้างบ้าน ค่าจ้างให้หักจากข้าวเปลือก 100 สือนี้”
“ได้ ไม่มีปัญหา”
อาหู่รับคำโดยไม่ลังเล นี่เป็นความไว้วางใจที่นายท่านมีต่อตน
จากนั้นภรรยาของอาหู่ก็ยกตะกร้าไข่มาให้ ส่วนบุตรชายวัยสี่ขวบก็อุ้มแม่ไก่มาตัวหนึ่ง ตั้งใจมอบให้เอ้อโหลว
เอ้อโหลวรับไว้เพียงตะกร้าไข่
“เก็บไก่ตัวนี้ไว้ให้ออกไข่เถิด จะได้ช่วยจุนเจือครอบครัว เจ้าวางใจได้ ที่นา 50 หมู่นี้ปีหน้าก็ยังให้เจ้าเช่า ค่าเช่ายังคงเก็บเพียงครึ่งเดียว ไม่ขึ้นราคา”