เอ้อโหลวรู้สึกว่าทุกสิ่งทุกอย่างในตำบลล้วนน่าสนใจ เต็มไปด้วยความแปลกใหม่
เวลานั้น เขาเดินเตร็ดเตร่ไปถึงแผงหมอดูแห่งหนึ่ง
เห็นชายชราหนวดเคราขาวนั่งอยู่หลังแผง ดวงตาหรี่ปรือคอยมองผู้คนที่เดินผ่านไปมา ข้างแผงมีธงผืนหนึ่งปักอยู่ บนนั้นเขียนตัวอักษรสามตัว
「มู่ปั้นซาน」
เอ้อโหลวมองตัวอักษรบนธงแล้วพึมพำออกมาเบา ๆ
「พ่อหนุ่ม ข้าเห็นว่าเจ้าเป็นผู้มีรากฐานไม่ธรรมดา ภายหน้าต้องประสบความสำเร็จใหญ่หลวงแน่!」
ชายชราหลังแผงหมอดูเอ่ยทั้งที่ยังหรี่ตา นั่งนิ่งดุจขุนเขา
「ท่านนักพรตกำลังพูดกับข้าหรือ?」
เอ้อโหลวกวาดตามองรอบข้าง เห็นชัดว่ามีเพียงตนอยู่ตรงนี้
「แน่นอนว่าพูดกับเจ้า!」
「ทว่าแม้เจ้าจะมีรากฐานไม่ธรรมดา แต่ท้ายที่สุดก็ขาดผู้สูงส่งคอยชี้แนะ เกรงว่าคงไร้ความสำเร็จไปตลอดชีวิต」
เอ้อโหลวได้ยินชายชราพูดจาเป็นหลักเป็นการคล้ายอาจารย์สอนหนังสือ จึงเกิดความเคารพขึ้นในใจ
「ขอท่านผู้อาวุโสโปรดชี้แนะ!」
「วันนี้ข้าจะชี้แนะให้เจ้ารู้จักอักษรสองตัวก่อน」
「ดูสิ อักษรสามตัวบนธงนี้ ตัวแรกมีบุตรอยู่ใต้ต้นไม้ อ่านว่า ‘หลี่’ ส่วนตัวสุดท้าย คนอยู่บนภูเขา อ่านว่า ‘เซียน’」
ชายชราชี้อักษรทั้งสามบนธง อธิบายให้เอ้อโหลวฟังทีละตัว
「หลี่ปั้นเซียน!」
เอ้อโหลวพึมพำทวนหนึ่งรอบ ใบหน้าร้อนผ่าว คราวนี้จึงตระหนักได้ว่าบนธงมีเพียงสามตัว แต่ตนอ่านผิดไปถึงสองตัว
「ที่แท้ท่านก็คือหลี่ปั้นเซียนผู้เลื่องลือ!」
หลี่ปั้นเซียนเขียนหนังสือได้ คำนวณเป็น ทั้งยังรอบรู้กว้างขวาง ชื่อเสียงของเขาโด่งดังไปทั่วหมู่บ้านละแวกสิบลี้ แทบไม่มีผู้ใดไม่รู้จัก
ยามผู้คนปวดหัวตัวร้อน เด็กร้องไห้กลางดึก หรือมีงานแต่งงานงานศพ ตลอดจนต้องการเลือกวันมงคล ต่างก็ไปหาเขา ได้ยินว่าเขามีวิชาอัศจรรย์ยิ่ง
「ชื่อเสียงเล็กน้อย ไม่น่ากล่าวถึง」
「พ่อหนุ่ม ข้าเห็นว่าโหงวเฮ้งของเจ้าดี หน้าผากอิ่มเอิบ รูปหน้าสมดุล เดิมทีก็มีดวงร่ำรวยสูงศักดิ์ ทว่า... เฮ้อ!」