ทั้งสองคนพูดคุยกันอยู่ภายในห้อง ส่วนเอ้อโหลวแอบฟังอยู่ด้านนอก ประสาทสัมผัสตื่นตระหนกจนหัวใจเต้นระรัว
เนื้อหาที่ทั้งสองคุยกันแทบทุกประโยคล้วนเกี่ยวข้องกับเมืองซานหยางของเขา
ครู่หนึ่งยังพูดคุยกันถึงจำนวนคนที่อยากสังหารเขา รวมถึงวิธีการต่าง ๆ ที่จะทำให้เอ้อโหลวตายอย่างไร้สุ้มเสียง
เอ้อโหลวซ่อนตัวอยู่หลังประตู ฟังแล้วจิตใจห่อเหี่ยว ช่างน่าอนาถ โลกเสื่อมทราม จิตใจคนไม่เหมือนแต่ก่อน
“ไม่ว่าเจ้าจะใช้วิธีใด ต้องหาทางคว้าตัวอัจฉริยะแห่งเมืองซานหยางมาให้ได้”
“ภายในหนึ่งปี ต้องรับสมัครให้ได้อย่างน้อย 200 คน”
หลังคุยเรื่องสัพเพเหระจบ ทั้งสองก็เริ่มหารือเรื่องสำคัญ
“ผู้น้อยจะทำภารกิจให้สำเร็จแน่นอน”
แม้ผู้ตรวจการเว่ยจะรู้สึกว่างานนี้ยากอยู่บ้าง แต่ก็ยังกล้ารับหน้าที่นี้ไว้
“หลังรับสมัครอัจฉริยะมาได้แล้ว ข้าควรส่งพวกเขากลับนครชิงโจว หรือฝึกฝนที่นี่?”
“หากพากลับชิงโจว เกรงว่าตระกูลเซี่ยจะรู้เข้า ถึงเวลานั้นพวกเขาอาจเข้ามาแบ่งผลประโยชน์ด้วย ฝึกฝนอย่างลับ ๆ ที่นี่เถอะ”
“จงชิงตัวอัจฉริยะมาให้มากที่สุด ก่อนที่คนอื่นจะพบเข้า”
“สักวันหนึ่งในภายหน้า ผู้ว่าการจางต้องตายอย่างไม่คาดคิด ทรัพยากรอย่างอื่นไม่ต้องสนใจ ให้ชิงตัวอัจฉริยะมาก่อน”
หลังใบหน้าตกกระได้กำชับอยู่ครู่หนึ่ง ก็หยิบศิลาวิญญาณ 200 ก้อนออกมาจากถุงเก็บของ ใช้เป็นทุนสำหรับรับสมัครและฝึกฝนอัจฉริยะ
อีกทั้งยังรับปากว่า เมื่อรับคนมาได้แล้ว จะมอบทรัพยากรให้อีกมาก