เซี่ยชิงซานกับหมายเลขสามร่วมมือกันเจาะรูบนค่ายกลคุ้มกัน จากนั้นขุดอุโมงค์ลอดผ่านแนวป้องกันของค่ายกลได้สำเร็จ
ทั้งสองปีนขึ้นมาจากหลุมใต้ดิน มองสำรวจสภาพแวดล้อมโดยรอบ ก่อนจะค่อย ๆ เดินอย่างระมัดระวังไปยังกระท่อมบนยอดเขา
ทั้งสองค่อย ๆ ขยับไปทีละก้าวจนถึงหน้ากระท่อม เมื่อเห็นประตูปิดสนิท ต่างก็ยืนอยู่นอกประตู ไม่กล้าขยับเขยื้อน
ต่างคนต่างมองหน้ากัน ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
「ประมุข! ท่านต้องไม่เป็นอะไรนะ!」
「ประมุข! ท่านสบายดีหรือไม่?」
「พวกเรามาเยี่ยมท่านแล้ว!」
「ประมุข ท่านกล่าวอะไรสักคำเถิด พวกเรากังวลยิ่งนัก!」
ทั้งสองยืนคร่ำครวญอยู่หน้าประตู ถึงกับมีน้ำตาไหลออกมาหลายหยด
ขณะนี้เซี่ยหมิงหย่วนกำลังรักษาบาดแผลอยู่ภายในห้อง พลังที่โคจรเพื่อเยียวยาบาดแผลกำลังถึงช่วงสำคัญ จู่ ๆ ก็มีคนสองคนมาคร่ำครวญอยู่ด้านนอก
เขาโกรธจนกระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง แต่ยามนี้ยังขยับตัวไม่ได้ ทำได้เพียงค่อย ๆ เก็บพลังเวท แล้วฝืนสะกดอาการบาดเจ็บภายในเอาไว้
ผ่านไปอีกนาน เสียงคร่ำครวญของทั้งสองหน้าประตูดังอยู่พักหนึ่ง เมื่อเห็นว่าในห้องไม่มีปฏิกิริยา พวกเขาก็ค่อย ๆ เดินเข้ามาใกล้กระท่อม
「บังอาจ!」
เซี่ยหมิงหย่วนรวบรวมกำลังทั้งหมด ตะโกนลั่นจากในห้อง ทำเอาคนทั้งสองด้านนอกสะดุ้ง รีบหยุดฝีเท้า
「ประมุข พวกเราไม่เห็นท่านตอบกลับมาเสียที จึงเป็นห่วงความปลอดภัยของท่าน」