บทที่ 99 เรื่องราวในอดีต
แขกเหรื่อทยอยกลับ ความครึกครื้นพลันเลือนหาย
ภายในห้องหอแห่งหนึ่ง เสี่ยวเอ้อจื่อสวมชุดเจ้าสาวสีแดงสด เอ่ยถามเจ้าบ่าวแปลกหน้าว่า “พี่ชายข้าเล่า?”
“พี่ชายคนไหน?”
“หากถามถึงจางโหยวเหลียง เขากลับหมู่บ้านเส่ซีไปแล้ว คำนวณเวลาดู ป่านนี้คงกำลังบุกโจมตีภูเขาปากอสรพิษอยู่”
“มีคนของสำนักเทพร่วมมือกับพี่ชายเจ้า ไม่นานก็คงยึดภูเขาปากอสรพิษได้”
เจ้าบ่าวแปลกหน้าเอ่ยเสียงเย็นชา สีหน้าไม่สบอารมณ์นัก
“อ๊ะ! พวกเจ้า...”
“เหตุใดพวกเจ้าถึงทำเช่นนี้?”
เสี่ยวเอ้อจื่อลุกพรวดขึ้น นางรู้สึกว่าตนถูกหลอกลวง
“พี่โก่วจื่ออยู่ที่ใด?”
“เอ้อโหลวหรือ? ป่านนี้คงตายไปแล้วกระมัง”
ชายแปลกหน้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ ราวกับผู้ตายเป็นเพียงสุนัขตัวหนึ่ง
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เสี่ยวเอ้อจื่อพลันรู้สึกราวกับถูกฟ้าผ่า
“เพราะเหตุใด?”
“ข้าจะไปพบพี่โก่วจื่อ ไม่ว่ามีชีวิตหรือตายก็ต้องเห็นศพ!”
ชายแปลกหน้าคว้าข้อมือเสี่ยวเอ้อจื่อ กระชากนางโยนกลับลงบนเตียง
“นั่งลงดี ๆ”
“สุราพิษเป็นเจ้าที่รินให้เขาดื่มเอง และเป็นเจ้าที่วางยาฆ่าเขาด้วยมือของตน”
“ป่านนี้ศพเย็นชืดแล้ว แมวร้องไห้ให้หนูตายไปก็ไร้ประโยชน์”
เสี่ยวเอ้อจื่อเพิ่งรู้ว่า สุรามงคลที่นางยื่นให้ด้วยมือตนเอง กลับเป็นพิษร้ายแรงถึงชีวิต
ชั่วขณะนั้น นางอยากตัดมือทั้งสองข้างของตนทิ้งเสียจริง
“พวกเจ้าวางแผนกันไว้ พวกเจ้าฆ่าพี่โก่วจื่อ!”
เสี่ยวเอ้อจื่อชี้หน้าชายแปลกหน้า นิ้วมือสั่นระริก
“เจ้าไม่เห็นต้องตื่นเต้นถึงเพียงนั้น พ่อแม่ของเขาก็ถูกพ่อแม่เจ้าฆ่าตายเช่นกัน
หากวันใดเขารู้ความจริง เขาย่อมแก้แค้น สังหารคนในตระกูลเจ้าจนหมด มิสู้กำจัดเขาเสียแต่เนิ่น ๆ”
“เพราะฉะนั้น จางโหยวเหลียงจึงกำลังช่วยตัวเอง ส่วนข้าก็กำลังช่วยพวกเจ้า”
น้ำเสียงของชายแปลกหน้าเย็นชาเฉยเมย ทว่าถ้อยคำที่ออกจากปากเขากลับทำให้เสี่ยวเอ้อจื่อตกตะลึงยิ่งขึ้นทุกประโยค
“เพราะ...เหตุใด?”
“พ่อแม่ของพี่โก่วจื่อ เป็นน้องชายแท้ ๆ ของท่านพ่อข้าหรือ?”
สัญชาตญาณของเสี่ยวเอ้อจื่อบอกว่านั่นเป็นเรื่องจริง ทว่าจิตใจยังยากจะเชื่อ
“ในเมื่อเจ้าถามว่าเพราะเหตุใด ข้าก็จะเล่าให้ละเอียด จะได้ตัดใจเสียที และรู้ว่าต่อไปควรยืนอยู่ฝ่ายใด”