เอ้อโหลวปฏิเสธน้ำใจของแม่ทัพเฉิน ไม่รับรองเท้าของเขา ทำให้แม่ทัพเฉินลอบถอนหายใจโล่งอก
หากเอ้อโหลวต้องการขึ้นมาจริง ๆ เขาก็คงตัดใจยกให้ไม่ลง
「จริงสิ พี่เฉิน คราวนี้พวกท่านออกไปคัดเลือกผู้มีพรสวรรค์ตามที่ต่าง ๆ พบคนแล้วกี่คนหรือ」
เฉินอ้วนส่ายหน้าอย่างเสียดาย
「กองทัพพิทักษ์แผ่นดินต้องการเพียงอัจฉริยะ ผู้มีพรสวรรค์เช่นนั้นจะหาพบง่ายดายที่ไหน แต่ละคนล้วนเป็นยอดคนที่คัดเลือกจากคนหมื่นคน」
「พวกเราเสาะหาทั่วทุกแห่งในเมืองซานหยาง พบเพียง 34 คน ล้วนเป็นเด็กอายุต่ำกว่า 10 ปี ต่อไปเมื่อพวกเขาบำเพ็ญเพียร ยังต้องคัดออกอีกมาก」
「ในท้ายที่สุด หากในหมู่คนสามสิบกว่าคนนี้เหลือรอดสักสามคนก็นับว่าไม่เลวแล้ว」
เอ้อโหลวพลันนึกขึ้นได้ว่าเจ้าก้อนน้ำมูกซึ่งอยู่ใต้บังคับบัญชาของตน ดูเหมือนจะตรงตามมาตรฐานของกองทัพพิทักษ์แผ่นดินเช่นกัน
ไม่นึกเลยว่าในคราวนั้น เขาใช้ข้าวหนึ่งโต่วแลกมาก็ได้คนมากพรสวรรค์ที่หาได้ยากยิ่งมาอย่างไม่ตั้งใจ
「ทั่วทั้งเมืองซานหยาง ในยามนี้เหลือเพียงสถานเลี้ยงทารกกำพร้าที่ยังมีเด็กทารกอยู่มากมาย ซึ่งพวกเรายังไม่ได้ไปตรวจดู」
「คราวก่อนพวกเราไปที่นั่น ถูกคนเฝ้าสถานที่ขวางไว้ ไม่ยอมให้เข้า」
「คราวนี้ที่มา ก็เพื่อขอให้น้องจางช่วยอำนวยความสะดวกสักหน่อย」
เอ้อโหลวได้ยินเช่นนั้นก็เงียบไปครู่หนึ่ง พอเรื่องมาถึงตรงหน้า นิสัยขี้เหนียวที่แก้ไม่หายของเขาก็กำเริบขึ้นอีกครั้ง
แม้เด็กทารกในสถานเลี้ยงทารกกำพร้าจะเป็นเด็กถูกทอดทิ้ง แต่ล้วนเป็นเด็กที่เขาทุ่มเททั้งกำลังคนและทรัพย์สินเลี้ยงดูมาตั้งแต่เล็ก ตั้งแต่ป้อนข้าวป้อนน้ำจนเติบใหญ่