เจ้าก้อนน้ำมูกยอมให้แม่ทัพเฉินเสนอเงื่อนไขเย้ายวนใจสารพัด แต่กลับไม่ยอมจากเอ้อโหลว
เมื่อเห็นเช่นนั้น เฉินอ้วนก็ทำได้เพียงส่ายหน้าและล้มเลิกความตั้งใจ
หลังเจ้าก้อนน้ำมูกกับพวกจากไปแล้ว ในที่สุดเอ้อโหลวก็ยอมรับคำขอของเฉินอ้วน ที่จะคัดเลือกเด็กจากสถานเลี้ยงทารกกำพร้า
ทว่าเฉินอ้วนก็ให้คำมั่นกับเอ้อโหลวว่า เด็กที่พาตัวไปจากเมืองซานหยางจะไม่ถูกแยกกระจาย หากจะจัดตั้งเป็นกองกำลังเล็ก ๆ แยกต่างหาก
เช่นนี้ ต่อให้คนเหล่านี้เติบโตขึ้นเป็นทหารของกองทัพพิทักษ์แผ่นดินในภายหน้า พวกเขาก็ยังคงมีสายสัมพันธ์กับเมืองซานหยางอยู่บ้าง นับเป็นทหารที่มาจากเมืองซานหยาง
แม้จะจงรักภักดีต่อราชสำนักและจักรพรรดิองค์ปัจจุบัน แต่เมื่อเกิดเรื่องขึ้นในวันหน้า อย่างน้อยในใจพวกเขาก็คงเอนเอียงเข้าข้างเมืองซานหยางอยู่บ้าง
เฉินอ้วนถือป้ายคำสั่งของเอ้อโหลวไปคัดเลือกเด็กจากสถานเลี้ยงทารกกำพร้า ผ่านไปเพียงไม่กี่วันก็กลับมาอย่างกระตือรือร้น
“น้องจาง ข้าพบขุมทรัพย์เข้าแล้ว!”
“ไม่คิดเลยว่าที่นี่ของเจ้าจะซ่อนขุมทรัพย์ใหญ่ถึงเพียงนี้”
“ขุมทรัพย์อันใดหรือ?”
เอ้อโหลวรู้สึกฉงนอยู่บ้าง ในอาณาเขตของตนมีสมบัติอยู่แท้ ๆ แต่เขากลับไม่รู้เรื่องเลย
“เจ้ารู้หรือไม่ ข้าพบเด็กอัจฉริยะตัวน้อยถึง 560 คนในสถานเลี้ยงทารกกำพร้าของเจ้า”
ยามแม่ทัพเฉินเอ่ยถึงเรื่องนี้ สีหน้าของเขาก็ปิดบังความยินดีไว้ไม่มิด
“มากถึงเพียงนั้นเชียว?”
แม้แต่เอ้อโหลวก็ยังอดประหลาดใจไม่ได้ ก่อนหน้านี้ในหมู่คนหนึ่งล้านคน ยังพบเพียงสามสิบกว่าคนเท่านั้น