คืนนั้นฟ้ามืดไร้จันทร์ ลมแรง เอ้อโหลวใช้น้ำเต้าวิเศษเก็บงูยักษ์ไว้ ก่อนลอบออกจากภูเขาปากอสรพิษไปอย่างเงียบเชียบ ระหว่างทางไม่ทำให้ผู้ใดแตกตื่น
เอ้อโหลวเสียเวลาไปไม่น้อยกับการทดลองงูยักษ์
ทว่าเซี่ยคนขับม้ากับพวกยังไปไม่ไกลนัก เขาพาคนออกมาตั้งมากมาย ย่อมต้องหาผลประโยชน์ติดมือกลับไปบ้าง ไม่มีทางกลับไปมือเปล่า
พวกเขาเริ่มจากจับคนตามบัญชีรายชื่อกบฏ ทว่าชาวบ้านหัวแข็งเหล่านั้นล้วนเป็นพวกยากจน ในกระเป๋าไม่มีเงินสักอีแปะ
ผู้มั่งคั่งย่อมได้กินของดีดื่มของเลิศ ในบ้านมีภรรยาสาวและอนุภรรยางดงาม มีลูกหลานเต็มเรือน ใครจะว่างจนคิดก่อกบฏกันเล่า
จับคนไปหลายกลุ่มติดกัน ล้วนเปลืองแรงเปล่า ไม่มีผลประโยชน์ให้รีดเค้นแม้แต่น้อย
บางคนถึงกับทุบเรือนทิ้ง จึงงัดเหรียญทองแดงออกมาจากร่องกำแพงได้หลายร้อยเหรียญ
ชาวบ้านพวกนี้มีเงินไม่กี่อีแปะ แต่กลับซุกซ่อนไว้อย่างมิดชิด บางครั้งเพื่อเงินเพียงน้อยนิดกลับยอมเสี่ยงชีวิต
หากคิดจะหาเงินให้ได้จริง ก็ต้องไปหาพวกเศรษฐี
ครั้นคนกลุ่มนี้เดินทางผ่านตลาดแห่งหนึ่ง พลันเห็นป้ายร้านที่แขวนอยู่หน้าร้านโบกสะบัดตามสายลม
บนป้ายเขียนตัวอักษรใหญ่สี่คำว่า “ราชาซาลาเปา”
“ดีนัก! ที่นี่ยังมีกบฏอีก ไปจับตัวมา!”
เซี่ยคนขับม้าตวาดลั่น แต่ลูกน้องชักดาบออกมาแล้วกลับงุนงง ไม่รู้ว่าควรจับผู้ใด
พวกเขามองหน้ากันไปมา ต่างคนต่างงุนงง
“พวกเจ้ามองไม่เห็นหรือว่ามันชูธงกบฏไว้หน้าร้านแล้ว?”
เซี่ยคนขับม้าตำหนิลูกน้องหัวทึบ พลางชี้ไปยังป้าย “ราชาซาลาเปา” ที่อยู่เบื้องหน้า
ลูกน้องหลายคนเข้าใจในที่สุด จึงถือดาบเข้าไปจับกุมคนในครอบครัวที่ขายซาลาเปาทั้งหมด
“ใต้เท้า พวกเราเป็นราษฎรดีนะขอรับ!”
“เจ้าก่อกบฏตั้งตนเป็นราชาแล้วยังกล้าเรียกตัวเองว่าราษฎรดีอีกหรือ?”
เซี่ยคนขับม้าใช้ครอบครัวขายซาลาเปานี้เป็นข้ออ้าง ดึงเศรษฐีทั้งตลาดเข้ามาพัวพันไปด้วย
หลังจากวุ่นวายกันอยู่พักหนึ่ง ทรัพย์สินของเหล่าเศรษฐีในตลาดก็ถูกส่งมอบให้เจ้าพนักงานศาลากลาง
จากนั้นเจ้าพนักงานศาลากลางจึงนำทรัพย์สินเหล่านั้นไปตีราคาเป็นยาเม็ดบำรุงรากฐานและยาเม็ดเดินทัพ ก่อนส่งไปให้เซี่ยคนขับม้าที่เมืองหลวงของจังหวัดในภายหลัง นับว่าได้ประโยชน์กันทั้งสองฝ่าย