“ก๊าก...”
บนภูเขาปากอสรพิษ เอ้อโหลวกำลังเตรียมสร้างหุ่นเชิด ฝูงห่านใหญ่ต้าไป๋บินวนเวียนอยู่เหนือยอดเขา
บัดนี้เขาเลี้ยงห่านใหญ่ต้าไป๋ฝูงนี้จนมีจำนวนมากกว่า 300 ตัวแล้ว
ต่อมา ไข่ที่ห่านใหญ่ต้าไป๋ออกมาก็ถูกเอ้อโหลวเก็บซ่อนไว้ในน้ำเต้าวิเศษ บางครั้งยังแอบกินไข่สองสามฟองโดยไม่ให้ห่านตัวใหญ่รู้
เพราะเมื่อห่านตัวใหญ่มีจำนวนมากขึ้น พวกมันก็กินจุขึ้นตามไปด้วย หากเลี้ยงจนถึงขั้นที่สูงกว่านี้ ทรัพยากรที่ต้องใช้ย่อมเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ
การปล่อยฝูงห่านตัวใหญ่ไปต่อสู้ก็มีพลังไม่น้อย ทว่าทุกครั้งที่ตายไปหนึ่งตัว ต้นทุนก็สูงลิ่ว
สู้หุ่นเชิดซึ่งเป็นของสิ้นเปลืองไม่ได้ หุ่นเชิดสร้างได้เร็วกว่า ต้นทุนไม่สูง ทั้งยังมีพลังถึงขั้นสร้างรากฐาน
หากยามต่อสู้สู้ไม่ไหวจริง ๆ ก็ยังระเบิดตัวเองได้ ใช้ต้นทุนศิลาวิญญาณทุกก้อนให้เกิดประโยชน์สูงสุด
งูยักษ์ในถ้ำก็เช่นกัน หลังจากนี้ไข่ที่มันออกมาก็จะถูกเขาเก็บซ่อนไว้ทั้งหมด
วานรเผือกตัวใหญ่ที่เดิมถูกสะกดไว้ในภูเขาปากอสรพิษ หลังจากดิ้นรนอยู่พักหนึ่งก็หมดเรี่ยวแรง จูเอ๋อร์ใช้รังไหมยักษ์ห่อมันไว้ ก่อนจะกลายเป็นของเหลวให้นางกิน
เดิมทีจูเอ๋อร์กินเนื้อมังกรเข้าไปบ้าง ระดับบำเพ็ญเพียรก็เพิ่มขึ้นมากแล้ว
ครานี้เมื่อนางกินวานรเผือกขั้นหยวนอิงเข้าไป ระดับบำเพ็ญเพียรก็พุ่งสูง บัดนี้ถึงขั้นแก่นทองช่วงปลายแล้ว ขอเพียงก้าวหน้าอีกขั้น ก็จะทะลวงสู่ขั้นหยวนอิงได้
“เอ้อโหลว เจ้าดูสิ สิ่งที่ข้าทำชิ้นนี้เหมือนเจ้าไหม?”