เอ้อโหลวฟันจางโหยวเหลียงด้วยกระบี่จนสิ้นชีวิต จากนั้นโยนกระบี่ทิ้ง ไม่แม้แต่จะปรายตามองศพของเขา
เขาอุ้มเสี่ยวเอ้อจื่อที่ล้มฟุบอยู่บนพื้นขึ้นมา พลันพบว่ากระดูกบริเวณหน้าอกแตกหัก อวัยวะภายในก็แหลกเหลวไปหมด
เอ้อโหลวหยิบขวดใบเล็กออกมา
ภายในคือยาเม็ดคืนสัจธรรมที่เขาได้มาจากรังของลัทธินอกรีต เป็นโอสถรักษาบาดแผลที่มีสรรพคุณเหนือกว่ายาสามัญทั่วไปหลายเท่านัก
เขาเทยาเม็ดหนึ่งออกมาใส่ปากเสี่ยวเอ้อจื่อ แล้วใช้ปราณแท้ช่วยส่งลงสู่ท้อง ก่อนร่ายวิชาฟื้นคืนชีพเพื่อรักษาบาดแผลให้นาง
เสี่ยวเอ้อจื่อไม่มีวรยุทธ์ ร่างกายบอบบาง ย่อมทนรับการโจมตีสุดกำลังของจางโหยวเหลียงไม่ไหว
ก่อนหน้านี้เอ้อโหลวพานางบุกตะลุยสังหารคนในรังของลัทธินอกรีตไปทั่ว เขาคอยปกป้องนางอย่างดีตลอดทาง จนไม่บาดเจ็บแม้แต่น้อย
ไม่คาดคิดว่านางกลับต้องมาบาดเจ็บด้วยน้ำมือของพี่ใหญ่ตนเอง
ยามนี้เสี่ยวเอ้อจื่อหยุดหายใจไปแล้ว ฤทธิ์ยาของยาเม็ดคืนสัจธรรมแผ่ซ่านในร่างนาง ประกอบกับวิชาฟื้นคืนชีพที่เอ้อโหลวร่าย
ร่างกายของเสี่ยวเอ้อจื่อค่อย ๆ ฟื้นฟูขึ้นจริง ทว่าอาการบาดเจ็บของนางหนักหนาสาหัสเกินไป อวัยวะภายในล้วนแตกหัก ผลการรักษาจึงมีเพียงน้อยนิด
พลังวิญญาณมหาศาลในโอสถรักษาบาดแผล เมื่อแผ่ซ่านไปทั่วร่างนางแล้วก็สลายหายไปเสียส่วนใหญ่
เอ้อโหลวมองเห็นร่างของเสี่ยวเอ้อจื่อเริ่มเย็นลง ลมหายใจแห่งชีวิตอ่อนแรงลงเรื่อย ๆ จนแทบไม่อาจสัมผัสได้
เขาป้อนยาเม็ดคืนสัจธรรมให้นางอีกหนึ่งเม็ด
จากนั้นอุ้มร่างนางขึ้นแล้วออกวิ่งตามหาซือหม่าอี้
“ซือหม่าอี้!”
“ซือหม่าอี้...”
“ช่วยนางด้วย!”
บังเอิญเขาพบซือหม่าอี้อยู่ตรงตีนเขาพอดี เอ้อโหลวจึงส่งเสี่ยวเอ้อจื่อให้อีกฝ่าย
ซือหม่าอี้อ่านตำราแพทย์มาตั้งแต่เด็ก อีกทั้งตระกูลยังสืบทอดวิถีบำเพ็ญเซียน ความสามารถในการรักษาผู้คนและบาดแผลย่อมเหนือกว่าเขามาก
“อย่าเพิ่งร้อนใจ ข้าขอตรวจดูสักหน่อย”
ซือหม่าอี้เป็นหมอมาหลายปี พบเห็นความเป็นความตายมาจนชิน จึงสงบนิ่งกว่าเอ้อโหลวมาก หลังรับตัวนางมาแล้ว เขาใช้ญาณตรวจดูอย่างละเอียด