ณ ตำบลซานฉาจื่อ หลี่ปั้นเซียนนั่งอยู่หลังแผงดูดวง ดวงตากวาดมองผู้คนที่เดินผ่านไปมา
การทำมาหากินเช่นนี้ ต้องรู้จักสังเกตและหยั่งใจคน รวบรวมข่าวสารจากรายละเอียดเล็กน้อย ค้นหาลูกค้าที่อาจสนใจด้วยตนเอง แล้วค่อยล่อให้มาติดกับ
บางครั้งเพียงจับแกะอ้วนได้สักตัว ก็เลี้ยงปากท้องไปได้หลายปี หรือถึงขั้นได้ประโยชน์ไปชั่วชีวิต
ทว่าตำบลซานฉาจื่อยังยากจนเกินไป ผู้คนส่วนใหญ่แทบอยากผ่าทองแดงหนึ่งอีแปะออกเป็นสองซีกเพื่อใช้จ่าย
จับยุงได้สักตัวก็ยังคิดจะเฉือนเนื้อจากขามันออกมาสักชิ้น
อยากได้เงินจากพวกเขานั้นยากเย็นเหลือเกิน
หลายปีมานี้หลี่ปั้นเซียนจึงยังคงอดบ้างอิ่มบ้าง
คนที่ไม่รู้ตื้นลึกหนาบางต่างบอกว่าเขามีรูปร่างผอมเพรียว ดูคล้ายผู้บำเพ็ญเซียน ทว่าความจริงแล้ว แม้แต่ในฝันเขายังอยากกินเนื้อติดมันทุกมื้อ กินจนพุงพลุ้ย
กระทั่งปีนี้ในที่สุดโชคก็เข้าข้าง เขาพบเจ้าหนุ่มโง่งมผู้หนึ่งซึ่งไม่รู้ความเป็นไปของโลก ไม่เพียงได้กินอิ่ม ยังมีทั้งเนื้อและสุรา
ขณะที่กำลังเลือกมองหาคนเดินถนนอยู่ หลี่ปั้นเซียนก็เห็นเด็กหนุ่มคนหนึ่งเดินมาจากสุดถนน สวมเสื้อผ้าป่านเนื้อหยาบ สวมรองเท้าฟาง มือยังหิ้วเนื้อติดมันชิ้นหนึ่งมาด้วย
แกะอ้วนมาแล้ว! หลี่ปั้นเซียนรีบจัดชายเสื้อ นั่งตัวตรง ไม่ชายตามองไปทางอื่น วางท่าราวผู้มีลมปราณเซียนอยู่หลายส่วน
แต่ในใจกลับคิดวกวนไปหลายตลบ ไตร่ตรองว่าวันนี้ควรหลอกศิษย์ราคาถูกคนนี้อย่างไรดี
วิชายุทธ์ไร้เทียมทานที่ว่า เขาเคยฝึกอยู่เป็นเวลานาน แต่ไม่เห็นมีประโยชน์อันใด เป็นของหลอกลวงล้วน ๆ
อย่างไรเสียเขาก็ถ่ายทอดให้แล้ว หากฝึกวิชาไร้เทียมทานไม่สำเร็จ ก็เป็นเพราะอีกฝ่ายไม่ขยันพอ หรือไม่ก็โง่เขลาเกินไป จะโทษอาจารย์อย่างเขาไม่ได้