เอ้อโหลวเห็นกล่องใยแมงมุมเรียงรายอยู่ในคลังเก็บของเล็ก ๆ ทั้งยังมีกล่องหนึ่งถูกย้อมจนแดงฉานด้วยโลหิต
เพียงนึกก็พอจะคาดเดาได้ว่าจูเอ๋อร์ต้องประสบเคราะห์กรรมไม่น้อย
เขาสะบัดมือครั้งหนึ่ง เก็บข้าวของทั้งหมดในคลังเข้าไปในน้ำเต้าวิเศษ แล้วจึงออกจากคลังเก็บของเล็ก ๆ
บ้านหลังนี้กว้างขวางยิ่ง มีห้องอยู่หลายสิบห้อง เอ้อโหลวผลักประตูห้องแล้วห้องเล่า ในที่สุดก็พบเต่ายักษ์ขั้นแก่นทองตัวหนึ่งอยู่ในห้อง
ทันทีที่พบเต่ายักษ์ แรงกดดันจากญาณอันเกรี้ยวกราดของเอ้อโหลวก็แผ่กระจาย ปกคลุมร่างเต่ายักษ์เอาไว้
ญาณระดับขั้นแก่นทองกระจ้อยร่อย จะต้านทานเขาได้อย่างไร เต่ายักษ์ถูกวิชาลับญาณของเขาสะกดจนหมดเรี่ยวแรง พลังเวททั่วร่างไม่อาจขับเคลื่อนได้แม้แต่น้อย
เอ้อโหลวเดินไปข้างเต่ายักษ์ คว้าหัวเต่าของมันแล้วกระชากออกมาจากกระดอง
จากนั้นเขาก็เอาดาบปลายแหลมจ่อคอแล้วตวาดถามเสียงดังว่า
“ชื่ออะไร?”
“กุ้ยหลิง...”
เป็นเช่นคาด คนผู้นี้ก็คือกุ้ยหลิง ยามนี้ทั่วร่างไร้เรี่ยวแรง เมื่อสัมผัสคมดาบเย็นเยียบที่ลำคอ ก็หวาดกลัวจนสั่นงันงก
“ท่านผู้กล้า โปรดไว้ชีวิตข้า...”
“ข้าถามเจ้า ขอเพียงตอบมาตามตรง ข้าจะไว้ชีวิตเจ้า”
“ได้ ๆ ข้าจะบอกทุกอย่าง”
ยามนี้กุ้ยหลิงยินดีบอกทุกสิ่งแล้ว ต่อให้เป็นความลับสำคัญเพียงใด ก็ยังสำคัญน้อยกว่าชีวิตตนเอง