สายน้ำทุกสายที่ไหลผ่าน สุริยันจันทราทุกดวงที่ส่องสว่าง ล้วนเป็นแผ่นดินของราชา
ทว่าสรรพสิ่งย่อมมีทั้งด้านสว่างและด้านมืด ในโลกนี้ย่อมมีมุมอับอันมืดมนที่แม้แต่แสงสุริยันจันทราก็ส่องไปไม่ถึง
ในมุมอับเช่นนั้น ก่อเกิดเป็นระบบสังคมที่ไม่อาจเปิดเผยต่อผู้คน แม้แต่กฎหมายแห่งราชวงศ์ต้าโจวก็ยังควบคุมไม่ถึง
ตลาดมืดคือสถานที่เช่นนี้
ก่อนหน้านี้เอ้อโหลวมักสงสัยอยู่เสมอว่า ซือหม่าอี้นำยาเพิ่มกำลังไปขายต่อที่ใด ถึงได้หายาเม็ดบำรุงรากฐานมาได้มากมายถึงเพียงนั้น
ทว่าทั้งสองต่างเข้าใจกันโดยไม่ต้องเอ่ยปาก คนหนึ่งไม่พูด อีกคนก็ไม่ถาม
วันนี้เมื่อเห็นป้ายทองแดงแผ่นนั้น ซือหม่าอี้ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็เล่าความลับนี้ให้เขาฟัง
ที่แท้ขอเพียงผู้ใดถือป้ายคำสั่งนี้ไว้ หาทางเข้าให้พบ และบอกคำลับยืนยันตัวตนได้ ก็จะเข้าไปซื้อขายในตลาดมืดได้
ตอนซือหม่าอี้บอกคำลับนี้แก่เอ้อโหลว เขาขอร้องเรื่องหนึ่งเล็กน้อย
ให้เอ้อโหลวช่วยซื้อธัญพืช 100 สือ
ธัญพืช 100 สือ หากคิดตามราคาตลาดในเวลานี้ ต้องใช้เงิน 500 ตำลึง ทว่าเมื่อเทียบกับคุณค่าของความลับนี้แล้ว ย่อมไม่นับเป็นอะไร
เอ้อโหลวอาศัยที่อยู่ที่ซือหม่าอี้บอก เดินเข้าไปในตรอกเปลี่ยวแห่งหนึ่ง ที่นี่ให้ความรู้สึกคุ้นตาอยู่บ้าง
เมื่อเห็นหญิงสาวคนหนึ่งยืนโบกมือให้เขาอยู่หลังประตูที่แง้มไว้ เขาจึงนึกออกในที่สุดว่า ก่อนหน้านี้เคยมาที่นี่ครั้งหนึ่งจริง ๆ
ครั้งแรกที่ติดตามหวงเหลาไฉเข้าเมืองอำเภอไปเสียภาษี พวกเขาพักค้างคืนกันแถวนี้ บรรดาผู้เช่าที่ดินที่ร่วมทางกันมาสองสามคนยังบอกว่าจะพาเขามาเปิดหูเปิดตาเสียหน่อย
ที่อยู่เฉพาะเจาะจงที่ซือหม่าอี้ให้เขา กลับเป็นร้านยาขนาดเล็กแห่งนั้น
ข้างในมียาอยู่ไม่กี่ชนิด หมอเฒ่าก็รักษาเพียงสตรีที่ต้องการทำแท้ง บุรุษที่ต้องการบำรุงไต และโรคบุปผาร่วงเท่านั้น รวมแล้วมีอยู่สามกระบวนท่า (ดูรายละเอียดในบทที่ 14)
ยามเอ้อโหลวก้าวเข้าไป หมอเฒ่ากำลังเอนกายบนเก้าอี้โยก จิบชาอย่างสบายอารมณ์
“จะทำแท้งหรือตรวจโรคบุปผาร่วง?”
“ข้าจะตรวจโรคบุปผาร่วง!”
เอ้อโหลวตอบอย่างสงบนิ่ง ทว่าใบหน้าสีน้ำตาลคล้ายซีอิ๊วกลับเผยริ้วแดงแห่งความกระดากอาย
“มีอาการอย่างไร?”