เอ้อโหลวกลับถึงภูเขาปากอสรพิษได้สองเดือนแล้ว
ตลอดช่วงเวลานี้ เขากระตือรือร้นอยู่ทุกวัน ราวกับวัวที่ไม่มีวันรู้จักเหน็ดเหนื่อย นอกจากฝึกวิทยายุทธ์แล้วก็ถางที่ดินรกร้าง
จอบกับมีดฟืนถูกเขาใช้จนพังไปหลายเล่ม
แน่นอนว่าเก็บเกี่ยวได้ไม่น้อย เขาบุกเบิกที่ดินรกร้างเพิ่มสำเร็จอีกสองหมู่
ที่ดินสองหมู่ที่เพิ่งถางขึ้นมา เขาปลูกหวงจิงทั้งหมด
เพราะยามนี้มีเพียงหวงจิงที่ออกดอกติดเมล็ด เขาจึงมีเมล็ดพันธุ์หวงจิงอยู่ในมือเท่านั้น
วันนี้เขาตั้งใจจะพลิกดินในแปลงที่ปลูกซั่วหรงใหม่ แล้วปลูกหวงจิงลงไปสักหน่อย
พอจอบกระแทกลงไป เขากลับพบว่าขุดโดนบางสิ่ง ในดินมีสิ่งหนึ่งขาวผ่องดุจหยก
“นี่คืออะไร?”
เขาย่อตัวลงพิจารณาอย่างละเอียด สิ่งนั้นเป็นแท่งทรงกระบอก รูปร่างไม่ค่อยน่าดูนัก ชวนให้คิดถึงสิ่งอื่นที่ทำให้คนหน้าแดง
หรือว่านี่จะเป็นซั่วหรง?
พอคิดเช่นนั้น เขาก็คว้าจอบเริ่มขุดดิน จนขุดแท่งนั้นขึ้นมาได้ทั้งต้น ยาวถึงสองฉื่อกว่า
จากนั้นเขาพลิกขุดพื้นที่ว่างซึ่งปลูกซั่วหรงแห่งนี้ต่อ ก็พบแท่งทรงกระบอกอีกหลายแท่งจริงดังว่า
แต่ละแท่งขาวใสเป็นประกาย ทั้งอวบทั้งยาว มีเกล็ดปกคลุมทั่ว
เขาหยิบขึ้นมากัดเบา ๆ คำหนึ่ง รสแรกหวานละมุน แล้วจึงขมตามมา กินได้ แต่ก็ไม่ได้อร่อยเป็นพิเศษ
เมื่อขุดขึ้นมาได้กว่าสิบแท่ง เขาก็มั่นใจยิ่งขึ้นว่าสิ่งนี้น่าจะเป็นซั่วหรงที่ปลูกไว้เมื่อสองเดือนก่อน
ส่วนที่เหลือไม่จำเป็นต้องขุดขึ้นมา เขาตั้งใจปล่อยไว้ในดินให้เติบโตต่อไป
คราวก่อนหมอเฒ่าที่ไม่น่าเชื่อถือคนนั้นบอกว่าสิ่งนี้บำรุงร่างกายยิ่งนัก แต่ก็ไม่รู้ว่าบำรุงอย่างไร
เขาอยากลองด้วยตนเอง
ทว่าเกรงว่าสรรพคุณยายังไม่เพียงพอ จึงเก็บซั่วหรงใส่น้ำเต้าวิเศษไว้ก่อน ค่อยนำออกมากินหลังจากเก็บไว้สักหลายวัน
อีกอย่าง หวงจิงชุดแรกที่ปลูกไว้ก็เติบโตดี เขาจึงขุดขึ้นมาสองสามต้น ใส่ลงในน้ำเต้าวิเศษ แล้วลองกินพร้อมกันเสียเลย
ผ่านไปสามวัน เขาจึงนำสมุนไพรทั้งสองชนิดออกมาล้างให้สะอาด แล้วตุ๋นหม้อใหญ่