“แขกท่านนี้เคยได้ยินเรื่องหลางซานหลางหรือไม่?”
หญิงชราเผ่ามนุษย์หมาป่าถามซ้ำอีกครั้ง ในที่สุดเอ้อโหลวก็พลันนึกถึงผู้บำเพ็ญปีศาจที่เชี่ยวชาญการขัดถูร่างกายและตะไบกีบลาได้
เพียงแต่หลางซานหลางผู้นั้นถูกเขาสังหารไปโดยไม่ใส่ใจ
ศพ…
หาไม่พบแล้ว คงถูกงูยักษ์ตัวใดสักตัวกินไปกระมัง
“แขกท่านนี้ ท่านเคยได้ยินเรื่องหลางซานหลางใช่หรือไม่ เขายังสบายดีหรือ?”
เมื่อเห็นแววตาเปี่ยมความหวังของหญิงชรา เอ้อโหลวก็รู้สึกตัดใจไม่ลงอยู่บ้าง
“ข้าไม่เพียงเคยได้ยินเรื่องเขา แต่ยังเคยพบเขาด้วย”
“จริงหรือ?”
เมื่อได้ยินข่าวของหลางซานหลางจริง ๆ หญิงชรากลับเริ่มสงสัยขึ้นมาอีกครั้ง ไม่กล้าเชื่ออยู่บ้าง
“จริงแท้แน่นอน ข้ายังเคยกินอาหารร่วมกับเขาด้วย
เขาบอกว่าชอบกินแกงเนื้อแผ่นที่มารดาต้มให้มากที่สุด หากใส่ใบหอมภูเขาลงไปอีกหน่อยก็ยิ่งหอมยั่วน้ำลาย
เขายังบอกด้วยว่าตั้งแต่เด็กก็เป็นความภาคภูมิใจของบิดามารดา ครั้นเติบใหญ่ก็เป็นความภาคภูมิใจของทั้งเผ่า เป็นคนหนุ่มที่มีอนาคตไกลที่สุดในเผ่า…”
เมื่อหญิงชราได้ฟังถึงตรงนี้ นางก็เชื่อแล้วว่าคนตรงหน้าต้องเคยพบซานหลาง อีกทั้งยังเคยมีปฏิสัมพันธ์กับเขา
เพียงแต่นางไม่อยากขัดจังหวะเอ้อโหลว อยากฟังต่อไปเรื่อย ๆ ทุกสิ่งที่เกี่ยวข้องกับซานหลางล้วนอยากฟังทั้งสิ้น
“ใช่แล้ว! ใช่แล้ว!”
“นี่แหละลูกชายข้า!”
“แล้วต่อมาเล่า ต่อมาเกิดอะไรขึ้น?”
หญิงชราใช้มือเช็ดดวงตาที่เริ่มชื้น แล้วถามต่อ