หลังออกจากตลาดมืด เอ้อโหลวไม่ได้กลับตำบลต้าเฉิงทันที แต่เร่งเดินทางกลับภูเขาปากอสรพิษตลอดทั้งคืน
จากบ้านมาหลายวัน เขาคิดถึงบ้านแล้ว
เมื่อเทียบกับสภาพหมู่บ้านที่พบเห็นระหว่างทาง หมู่บ้านเส่ซีนับว่ายังดีกว่าที่อื่นอยู่มาก
หลายแห่งยังพอมองเห็นพืชผลเขียวขจีในไร่นา
ครอบครัวของอาหู่ตรากตรำทำงานมาครึ่งปี งาและข้าวฟ่างที่ปลูกไว้ในนากำลังเติบโตงอกงาม บัดนี้เริ่มเก็บเกี่ยวแล้ว
“นายท่านกลับมาแล้ว!”
“นายท่านกลับมาแล้ว!”
เมื่อเห็นเอ้อโหลวปรากฏตัว เด็ก ๆ กลุ่มหนึ่งที่เชิงเขาปากอสรพิษก็พากันวิ่งเข้ามาหาอย่างเริงร่า
เด็กเหล่านี้ยังไม่เข้าใจเรื่องสูงต่ำและความเหลื่อมล้ำในโลกียวิสัย ทั้งยังไม่รู้ซึ้งถึงความชั่วร้ายในใจคน ใบหน้าจึงยังเปื้อนรอยยิ้มสดใส
หลังถูกบิดามารดาขายมา ในใจพวกเขา เอ้อโหลวก็คือบิดามารดา เป็นดั่งฟ้าที่คอยคุ้มครองพวกเขา
เมื่อมองเด็ก ๆ ตรงหน้าที่ส่งเสียงหัวเราะหยอกล้อกัน เอ้อโหลวกลับรู้สึกภาคภูมิใจอยู่ลึก ๆ
เขาควักพุทราแดงกำหนึ่งออกจากห่อผ้า แจกให้เด็ก ๆ ตรงหน้า
“ขอบคุณนายท่าน!”
“ว้าว! พุทราหวานมาก!”
เด็ก ๆ หัวเราะร่าแล้ววิ่งจากไป ชิวเยว่จึงเดินเข้ามา ก่อนค้อมกายคารวะเอ้อโหลวอย่างนอบน้อม
“นายท่านกลับมาแล้ว”
“ช่วงที่ข้าไม่อยู่ ทุกอย่างเรียบร้อยดีหรือไม่?”
“มีขโมยมาที่นี่เจ้าค่ะ”
พอได้ยินเช่นนั้น สีหน้าเอ้อโหลวก็เปลี่ยนไป เขาทะยานกายขึ้นทันที มุ่งหน้าไปยังยอดเขา
“ก๊าก ก๊าก...”
ฝูงห่านตัวใหญ่เห็นเจ้าของกลับมา ต่างพากันกรูเข้ามาหา กางปีก ยืดคอ แล้วจิกเสื้อผ้าของเอ้อโหลว
เอ้อโหลวกวาดตามองยอดเขา เมื่อเห็นว่าทุกอย่างยังเป็นปกติจึงค่อยโล่งใจ จากนั้นขึ้นขี่หลังห่านบินลงจากยอดเขา
ชิวเยว่ยังคงรอเขาอยู่ที่เชิงเขา
“เรื่องเป็นมาอย่างไร?”
“เมื่อหลายวันก่อน เด็กสองสามคนเก็บซากหนูกับนกได้แถวเชิงเขาด้านหลัง ตั้งใจจะเอากลับมาต้มกินเจ้าค่ะ”
“บังเอิญหวงเหลาไฉเห็นเข้า เขาบอกว่ามีบางอย่างผิดปกติ...”
เรื่องราวก็เป็นมาเช่นนี้ หวงเหลาไฉรู้สึกถึงความผิดปกติ
จากนั้นทุกคนก็พบข้าวเปลือกที่หว่านกระจายอยู่แถวเขาด้านหลัง รวมถึงซากสัตว์เล็กอื่น ๆ ที่ถูกวางยาพิษ
หลังจากนั้น พวกเขาจึงเพิ่มคนเฝ้ายามในยามค่ำคืนอีกชุดหนึ่ง