บ้านเก่าหลังนั้นริมหมู่บ้านทรุดโทรมยิ่งกว่าที่เสิ่นลู่ซีจำได้
กำแพงดินอิฐปริแตกเป็นร่องหลายแห่ง หญ้าคาบนหลังคาพังทลายไปครึ่งหนึ่งเห็นฟ้าอยู่รำไร
บานประตูเบี้ยวเอียงห้อยอยู่กับวงกบ แค่ผลักก็ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดดังลั่น ในบ้านเต็มไปด้วยฝุ่นและเศษดินก้อนหิน ตรงมุมยังมีรูหนู
หลิวเฉียวเหนียงยืนอยู่หน้าประตูมองแวบหนึ่ง ริมฝีปากเม้มแน่น ไม่ปริปาก
เสิ่นต้าซานยองลงคลำรอบผนัง พูดอู้อี้ว่า “แนวกำแพงยังแข็งแรง ซ่อมได้”
หลิวผู้เฒ่าเดินอ้อมรอบตัวเรือน เอามือตบกำแพงดิน “โครงหลักยังไม่พัง แค่ด้านบนต้องมุงใหม่ ชิงซาน เจ้ากลับไปขนฟางมัดนั้นที่บ้านมา ชิงเหอ ไปที่ปากทางหมู่บ้านถามว่าใครมีไม้เหลือ ซื้อมาสองสามท่อน”
ท่านลุงใหญ่หลิวชิงซานไม่พูดพร่ำทำเพลง หันหลังเดินจากไป
ท่านน้ารองหลิวชิงเหอควักถุงเงินขึ้นมาโยก “ท่านพี่เขย ค่าไม้ข้าออกเอง”
เสิ่นต้าซานหน้าแดงเถือก อ้าปากจะพูดอะไร หลิวชิงเหอก็วิ่งผลุบหายไปแล้ว
เสิ่นลู่ซีถกแขนเสื้อขึ้น เริ่มขนเศษหินและโคลนเน่าในบ้านออกมา
“ท่านแม่ ไปตักน้ำมาสองถัง ท่านพ่อ ถอดบานประตูลงมาซ่อม” เสิ่นลู่ซีพูดพลางหันไปทางเสิ่นเสี่ยวหม่าน “เสี่ยวหม่าน เจ้าไปเก็บฟืนมา อีกเดี๋ยวจะก่อไฟต้มน้ำ”
ครอบครัวสี่ชีวิตบวกหลิวผู้เฒ่า ห้าคนพากันถกแขนเสื้อลงมือทำงาน
หลิวผู้เฒ่าทำงานหนักมาทั้งชีวิต มือไม้คล่องแคล่วว่องไว ถือมีดฟืนงัดคานหลังคาที่เบี้ยวให้ตรง เอาเชือกปอมัดให้แน่น พลางสบถไม่หยุด “ยายแก่หวังกุ้ยฮวา ใจดำตับเน่า ให้เพิงพังแบบนี้มา ยังหน้าด้านนักว่าเป็นเรือน”