ใกล้ถึงกุ้ยโจวเข้าไปทุกที ผู้คนบนถนนก็เพิ่มมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
ไม่เพียงมีชาวบ้านอพยพหนีแล้งมุ่งหน้าลงใต้ ยังมีพ่อค้าเร่และชาวบ้านที่ไปตลาด บนถนนหลวงคลาคล่ำไปด้วยผู้คนสัญจรไปมา คึกคักกว่าวันก่อน ๆ มาก
ขบวนเกวียนของนายห้างจ้าวเดินนำหน้า ทางด้านเสิ่นลู่ซีตามมาติด ๆ รั้งขบวนไว้แน่นหนา
ครั้นเดินทางมาชั่วยามเศษในตอนเช้า จู่ ๆ ด้านหน้าก็หยุดลงเสียเฉย ๆ
เสิ่นลู่ซียื่นหน้าออกไปมองดู เห็นถนนหลวงถูกคนกลุ่มหนึ่งปิดกั้นเอาไว้
ราวสี่ห้าสิบคน มีทั้งบุรุษสตรีชราและเด็ก นั่งยองไม่ยอมขยับอยู่กลางถนน บ้างนอนหมดแรงอยู่กับพื้น บ้างกอดเด็กร่ำไห้
นายห้างจ้าวเดินมาจากด้านหน้า รอยยิ้มบนใบหน้าหายไปแล้ว เขาขมวดคิ้วกล่าวว่า "ด้านหน้ามีผู้ลี้ภัยกลุ่มหนึ่งปิดถนนไม่ยอมไปไหน ว่าจะเอาอาหาร"
เสิ่นลู่ซีใจวูบขึ้นมา "ปิดถนนขออาหารรึ?"
"ใช่แล้วเถ้าแก่!" นายห้างจ้าวเชิดคางไปทางด้านหน้า "ลูกน้องข้ากำลังควบคุมเชิงอยู่ ยังไม่เกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นชั่วคราว แต่พวกนี้หิวจนตาแดง หากใช้กำลังด้วยก็รับมือยาก"
หลิวชิงซานและหลิวชิงเหอเดินมาถึงด้านหน้าโดยพลัน ต่างถือมีดดายหญ้าไว้ในมือคนละเล่ม
เสิ่นลู่ซีให้ซุนต้าจู้และเสิ่นต้าซานเฝ้าอยู่ข้างรถลาก ส่วนตัวเองเดินไปข้างหน้าสองสามก้าว มองเห็นสถานการณ์ข้างหน้าได้อย่างชัดเจน
พวกผู้ลี้ภัยกลุ่มนั้นมีจำนวนมากจริง ๆ มากกว่ากลุ่มที่พบบนถนนก่อนหน้านี้หลายเท่าตัว
คนที่เป็นหัวหน้าเป็นชายฉกรรจ์หลายคน หน้าดำหน้าแดงยืนอยู่กลางถนน ขวางเกวียนสินค้าของนายห้างจ้าวไม่ให้ผ่านไป
สตรีและคนแก่ที่ตามมาข้างหลังส่วนใหญ่หน้าตาซีดเซียวผ่ายผอม บางคนถึงขั้นยืนแทบไม่ไหวแล้ว