ในไม่ช้าก็ถึงวันขึ้นเรือ เช้าตรู่ดวงอาทิตย์เพิ่งโผล่พ้นขอบฟ้า เสิ่นลู่ซีก็ปลุกทุกคนให้ตื่นขึ้น
ตรวจสอบข้าวของบนรถลากอีกครั้ง ยืนยันว่าไม่มีสิ่งใดขาดหาย
เกวียนลาก็จัดเตรียมเรียบร้อยแล้ว หลิวเกินเชิงจูงลานำหน้าไปก่อน เกือกม้าของลายังมั่นคงดี ไม่เดินเขยก
นายห้างโจวรออยู่ที่ท่าเรือแต่เช้าตรู่ เห็นเสิ่นลู่ซีพาคนเดินมา ก็โบกมือให้แต่ไกล
"แม่นางเฉิน หัวหน้าเรือขนของลงหมดแล้ว พวกท่านขึ้นเรือได้ทุกเมื่อ"
เสิ่นลู่ซีหันไปมองข้างท่าเรือ มีเรือสินค้าขนาดใหญ่ลำหนึ่งเทียบท่าอยู่ ลำเรือกว้างขวาง บนดาดฟ้าเก็บกวาดสะอาดสะอ้าน หัวเรือแขวนธงผ้าสีแดงเก่าๆ ผืนหนึ่ง
หัวหน้าเรือเป็นชายผิวคล้ำ อายุราวสี่สิบ ร่างกำยำ ยืนอยู่หัวเรือตะโกนมาทางพวกนางว่า "คนมาครบหรือยัง? ครบแล้วรีบขึ้น เร่งจังหวะน้ำดี รีบไปถึงไว!"
"ครบแล้ว" เสิ่นลู่ซีขานกลับ แล้วหันไปบอกกล่าวคนในกลุ่ม
เริ่มจากยกรถลากขึ้นเรือก่อน
ข้างกราบเรือมีแผ่นไม้หนาสองแผ่นวางพาดเป็นสะพาน หลี่ถางหนิวกับซุนต้าจู้ช่วยกันคนละด้าน เข็นรถลากทีละคันขึ้นไปบนเรือ
เกวียนลาต้องออกแรงกันหน่อย ลามาถึงหน้าสะพานแล้วไม่ยอมเดินเด็ดขาด หลิวเกินเชิงออกแรงดึงด้านหน้า เสิ่นต้าซานดันด้านหลัง เสียเวลาอยู่ครู่หนึ่งถึงนำทั้งลาและเกวียนขึ้นไปบนดาดฟ้าได้
หลังจากลาขึ้นเรือแล้วยังคงส่งเสียงพ่นลมหายใจ อยู่ไม่สุขย่ำเท้าไปมา
หลิวเกินเชิงรีบผูกเชือกบังเหียนไว้กับห่วงเหล็กข้างกราบเรือ แล้วหยิบหญ้ามายัดใส่ปากลา มันจึงสงบลง
พวกผู้เฒ่าและเด็กๆ ขึ้นเรือเป็นลำดับสุดท้าย