หลังจากสร้างผนังด้านนอกของบ้านทั้งเก้าหลังเสร็จเป็นรูปเป็นร่างได้ไม่นาน ข้าวในมิติก็สุกเต็มที่เสียที
เสิ่นลู่ซียืนอยู่ริมแปลงวิญญาณ มองรวงข้าวสีทองอร่ามเต็มผืนนาเบื้องหน้า ใจก็รู้สึกหนักแน่นขึ้นไม่น้อย
รวงข้าวหนักจนค้อมลง เมล็ดแต่ละเมล็ดอวบอิ่มจวนเจียนปริเปลือก ใช้เล็บจิกดู ข้าวด้านในแข็งตึง อัดน้ำนมเต็มที่แล้ว
นางหาเคียวมาได้เล่มหนึ่ง ก้มตัวลงเริ่มเกี่ยว
ในมิติไร้ลม ต้นข้าวยืนตรงตระหง่าน เกี่ยวได้ถนัดมือยิ่ง
เกี่ยวทีละกำ กองรวมเป็นมัดๆ วางบนคันนา หนึ่งหมู่เต็มๆ นางเกี่ยวคนเดียว ใช้เวลาเกือบครึ่งวันจึงเสร็จ
ในมิติไม่มีเครื่องนวดข้าว นางจึงใช้วิธีที่ซื่อตรงที่สุด นำรวงข้าวไปฟาดลงบนหินก้อนใหญ่ เมล็ดข้าวหล่นเปาะแปะลงในเสื่อไม้ไผ่ที่ปูรองไว้
เหนื่อยก็จริง แต่เมื่อมองเมล็ดข้าวในเสื่อที่กองสูงขึ้นเรื่อยๆ ความรู้สึกหนักแน่นมันใจยิ่งกว่าสิ่งใด
หลังจากนวดเสร็จ นางก็เอาเมล็ดข้าวเกลี่ยบนตะแกรงตากอีกครั้ง อุณหภูมิในมิติคงที่ ไม่ต้องกลัวความชื้นย้อน ตากพักหนึ่งก็ใช้ได้
เสิ่นลู่ซียนั่งยองข้างกองข้าว หยิบข้าวเปลือกขึ้นมากำหนึ่ง โยนชั่งในอุ้งมือ ประมาณคร่าวๆ ฤดูนี้ได้ข้าวเปลือกราวหนึ่งพันถึงหนึ่งพันสองร้อยจิน
ตำให้เปลือกออกแล้ว ได้ข้าวขาวอย่างน้อยแปดร้อยจิน
นางแบ่งข้าวเปลือกใส่ไหใบใหญ่ในมิติหลายใบ ปิดผนึกให้ดี เหลือไว้หนึ่งไหเตรียมตำเป็นข้าวขาวนำออกไป