เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เสิ่นลู่ซีตรงไปยังหมู่บ้านกู่จื่อทันที นางเลือกเดินตามทางเล็กเชิงเขา อ้อมผ่านนาข้าวริมลำธาร ลัดเลาะดงไผ่ ใช้เวลาราวครึ่งชั่วยามก็ถึง
ประตูรั้วบ้านผู้เฒ่าหลินปิดอยู่เพียงหลวมๆ ในลานบ้านไร้ผู้คน ไก่คุ้ยเขี่ยหาอาหารอยู่ริมกำแพง สุนัขสีเหลืองตัวหนึ่งนอนหมอบบนขั้นบันได พอนางมาถึงก็เพียงเหลือบตาขึ้น หางก็ขี้เกียจกระดิก
เสิ่นลู่ซีผลักประตูเข้าไปพลางร้องเรียก "ท่านลุงหลิน?"
ไม่มีเสียงขานตอบ
นางเดินเข้าไปอีกสองก้าว ก็เห็นผู้เฒ่าหลินเดินออกมาจากเรือนหลัง มือถืออ่างไม้ใบหนึ่ง ในอ่างแช่สมุนไพรอยู่หลายกำมือ สีดำขลับ กลิ่นฉุนขมคลุ้ง
"แม่นางเฉิน? เหตุใดจึงมาที่นี่?" ผู้เฒ่าหลินชะงักเมื่อเห็นนาง รีบซ่อนอ่างไม้ไว้ข้างหลัง
เสิ่นลู่ซีกวาดตามองน้ำยาในอ่าง กลิ่นยาแรงมาก ดูเหมือนใช้รักษาแผลภายนอก "ท่านลุงหลิน ในบ้านมีผู้บาดเจ็บหรือ?"
สีหน้าผู้เฒ่าหลินแปรเปลี่ยน ลังเลอยู่นานจึงเอ่ยปาก "ไม่มีๆ ก็แค่ข้าเองมือเป็นแผลเล็กน้อย แช่ยาฆ่าเชื้อโรคหน่อย"
เสิ่นลู่ซีมิได้แย้ง ก้มลงมองมือของผู้เฒ่าหลิน มือทั้งสองสะอาดหมดจด อย่าว่าแต่บาดแผล แม้แต่รอยแดงก็ไร้ "ข้ามาหาเฉินหนาน เขาอยู่หรือไม่?"
"ไม่อยู่" ผู้เฒ่าหลินตอบเร็วพลัน "เขาออกไปแล้ว หลายวันแล้วยังไม่กลับมา"
"แล้วคนที่นอนอยู่ในห้องหัวเรือนทิศตะวันออกของบ้านท่านเล่า?"
หน้าผู้เฒ่าหลินแข็งค้างทันที
เสิ่นลู่ซีมองดูเขา มิได้บีบคั้น เพียงเอ่ยเรียบๆ "ท่านลุงหลิน ข้ารู้ว่ามีคนถูกธนูยิง เมื่อวานไปพบท่านหมอซุนมาแล้ว ข้าจะไม่ถามว่าผู้นั้นเป็นใคร หรือเหตุใดจึงบาดเจ็บ ข้าเพียงอยากรู้ว่าเฉินหนานจะกลับมาเมื่อใด"