เฉินหนานเพิ่งไปได้ไม่กี่วัน ก็เกิดเรื่องขึ้นที่ในอำเภอ
ยุ้งฉางข้างที่พักผู้อพยพถูกคนงัด กุญแจถูกทุบพังทิ้งอยู่บนพื้น ข้าวสารหยาบที่เก็บไว้กว่าสองร้อยจินถูกขนไปเกือบหมด เหลือเพียงเศษข้าวที่กระจัดกระจายอยู่ตามมุม
ซูชิ่งอันรีบมาส่งข่าวแต่เช้าตรู่ หน้าซีดเผือด "แม่นางเฉิน กุญแจยุ้งฉางถูกทุบจากด้านนอก ไม่ได้งัด ใช้หินทุบ บนพื้นมีคราบเลือดด้วย น่าจะเป็นตอนทุบกุญแจแล้วมือเป็นแผล"
เสิ่นลู่ซีตามเขาไปที่ยุ้งฉาง ย่อตัวลงตรวจดูร่องรอยบนพื้น
รอยเลือดไม่มาก เพียงไม่กี่หยด ลากจากตำแหน่งกุญแจไปจนถึงนอกประตูยุ้งฉาง แล้วก็หายไป
มีรอยเท้าอยู่บ้าง เหยียบย่ำจนเลอะเทอะ ดูจากลายพื้นรองเท้า น่าจะอย่างน้อยสามคน
"ท่านอาซูรู้เรื่องหรือยัง?"
"รู้แล้ว กำลังเดือดดาลอยู่ที่บ้านเลยขอรับ" ซูชิ่งอันหน้านิ่วคิ้วขมวด "ข้าวพวกนี้เป็นเสบียงบรรเทาทุกข์ที่ทำเนียบเมืองหลวงจัดสรรมา แต่เดิมก็ไม่มากอยู่แล้ว ตอนนี้หายไปกว่าครึ่ง ผู้อพยพในอำเภอที่เพิ่งตั้งรกรากได้จะไม่มีอะไรกินในเดือนนี้"
เสิ่นลู่ซีลุกขึ้น ปัดฝุ่นที่มือ
ยุ้งฉางถูกขโมย นี่เป็นเรื่องใหญ่ เสบียงบรรเทาทุกข์เป็นของที่ว่าการ หายไปต้องรายงานขึ้นเบื้องบน ผู้ใหญ่บ้านซูในฐานะผู้ใหญ่บ้าน คงหนีไม่พ้นความรับผิด
ที่แย่กว่านั้นคือ ทุพภิกขภัยกำลังลามมาที่ตำบลหนานอัน เสบียงในอำเภอเดิมทีก็ตึงมืออยู่แล้ว คราวนี้หายไปกว่าร้อยจิน คงมีคนต้องอดอยากอีกไม่น้อย
"ไป บ้านท่านอาของเจ้า"
ที่บ้านผู้ใหญ่บ้านซู ผู้ใหญ่บ้านซูกำลังนั่งสูบยาฉุนอยู่ในโถงกลาง สีหน้าเขียวคล้ำ