ผู้ใหญ่บ้านซูมาดูนาวันนั้น พาชาวนาท้องถิ่นสูงวัยสองคนมาด้วย
ต้นกล้าในนาสูงถึงเข่าแล้ว แตกกอหนาแน่นนัก แต่ละกอมีเจ็ดแปดต้นเบียดกันแน่น ใบกว้างและหนา สีเขียวเป็นมัน เปรียบกับนาดีที่หมู่บ้านกู่จื่อซึ่งปลูกมาสิบกว่าปีแล้ว ก็หาได้แพ้แม้แต่น้อย
ชาวนาชราคนหนึ่งย่อตัวลง ยื่นมือแหวกโคนต้นกล้า บีบเนื้อดินดู แล้วลุกขึ้นด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ "แปลงนี้แต่ก่อนเป็นกรดมิใช่หรือ? เจ้าปรับปรุงได้อย่างไร?"
"ปูนขาว ขี้เถ้า ผงเปลือกหอยกาบ คลุกสามรอบ หมักไว้นาน" เสิ่นลู่ซียืนตอบอยู่ข้าง ๆ
"สามรอบก็เปลี่ยนเป็นเช่นนี้ได้?" ชาวนาชราอีกคนส่ายหน้าไม่หยุด "ข้าทำนามาทั้งชีวิต ปรับดินเปรี้ยวให้น้อยก็ต้องสองสามปี เจ้านี่เร็วนัก"
เสิ่นลู่ซียิ้มโดยมิได้อธิบาย ในใจรู้ดี น้ำแร่วิญญาณที่ผสมลงในคูส่งน้ำทีละหยดนั้น คือสิ่งที่มีผลแท้จริง
ผู้ใหญ่บ้านซูยืนดูจบ ตบต้นขาฉาด "แม่นางเฉิน เจ้าปลูกนาดีได้นี่นา พอข้าวสุกแล้ว เจ้าต้องสอนชาวบ้านอื่นในตำบลบ้าง ให้ทุกคนได้ปลูกข้าวเจ้า ตำบลหนานอันจะได้ไม่เหมือนเดิม"
"รอเก็บเกี่ยวหนแรกเสร็จก่อนเถิด เพิ่งทำครั้งแรก ในใจก็ยังไม่แน่ใจ"
"เจ้ายังไม่แน่ใจอีกหรือ? ดูท่วงท่าต้นกล้านี่ ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ไร่ละอย่างน้อยก็สามร้อยจินขึ้นไป" ชาวนาชราถูมือไปมา "ข้าเคยเห็นนาครั้งแรกมาในชีวิต ไม่มีไหนเต็งดีเสมอกันเท่านี้"
พอสามคนกลับไปแล้ว เสิ่นลู่ซีก็ยอบตัวนั่งบนคันนาดูต้นกล้าอยู่สักพัก ในใจกำลังคิดคำนวณงานที่จะตามมา
ข้าวในนาข้างนอกยังอยู่ในช่วงแตกกอ อีกอย่างน้อยก็เดือนกว่า ๆ จึงจะเก็บเกี่ยวได้