เวลาผ่านไปทีละวินาที
ทางเดินทั้งสายเงียบงันจนน่าหวาดหวั่น มีเพียงเสียงนาฬิกาเดินดังติ๊กต็อก
ไม่นานนัก ประตูห้องฉุกเฉินก็ถูกเปิดออกอย่างช้า ๆ
ท่ามกลางผู้คนที่รายล้อม ชายชราคนหนึ่งค่อย ๆ เดินออกมา
“สมกับเป็นหมอหวังจริง ๆ! เมื่อกี้ผมนึกว่าท่านซูคงไม่รอดแล้วเสียอีก ไม่คิดเลยว่าหมอหวังจะมีฝีมือรักษาโรคได้วิเศษถึงขั้นฉุดชีวิตท่านซูกลับมาจากประตูนรกได้!”
“นั่นสิ ภาวะเลือดออกในสมองเฉียบพลันแบบนี้รักษายากที่สุด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าท่านซูอายุมากแล้ว”
“ฮ่า ๆ พวกคุณแค่หมั่นศึกษาและฝึกฝนให้มาก ใจไม่วอกแวก มือไม่สั่น ก็ทำได้เหมือนผม”
ชายชราสวมแว่นกรอบทอง อายุใกล้เจ็ดสิบ แต่ใบหน้าเปล่งปลั่ง ผมขาวแต่ใบหน้าอ่อนเยาว์ ไม่เห็นความหม่นหมองของวัยชราแม้แต่น้อย
ท่ามกลางคำยกยอของทุกคน เขาลูบเคราสั้น ๆ ใต้คางเบา ๆ แล้วตอบอย่างถ่อมตน
เมื่อเห็นชายชราเดินออกมา ซูหว่านอี๋ก็รีบเข้าไปหา พร้อมกับกลุ่มคนในเครื่องแบบทหารที่ตามหลังมา ทุกคนถามด้วยสีหน้าเป็นกังวลว่า
“หมอหวัง ท่านปู่เป็นยังไงบ้าง?”
หางตาของซูหว่านอี๋ยังมีคราบน้ำตา ดวงตาเรียวหวานชุ่มฉ่ำราวกับมีหยาดน้ำค้าง ดูน่าสงสารจับใจจนชวนให้คนเอ็นดู
หวังเจียมู่ถอนหายใจ
“รักษาชีวิตไว้ได้แล้ว”
เมื่อได้ยินคำพูดของหวังเจียมู่ ก้อนหินหนักอึ้งในใจทุกคนก็พลันตกลง
แต่แล้วหวังเจียมู่ก็เปลี่ยนเรื่อง สีหน้าหนักอึ้งขึ้น ก่อนจะกล่าวต่อว่า
“แต่เหตุการณ์เกิดขึ้นกะทันหัน ถึงผมจะพยายามช่วยเต็มที่และรักษาชีวิตท่านซูไว้ได้ แต่ก็ไม่อาจกำจัดลิ่มเลือดทั้งหมดได้ มีลิ่มเลือดกดทับเส้นประสาท”
“ตอนนี้ไม่มีอันตรายถึงชีวิต แต่ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป คุณซูอาจต้องใช้ชีวิตที่เหลืออยู่บนเตียง พวกคุณต้องเตรียมใจไว้”
คำพูดนั้นดังสนั่นในใจทุกคนราวกับฟ้าผ่า!
แววตาของซูหว่านอี๋เต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ ใบหน้าชะงักค้าง
“นี่...เป็นไปได้ยังไง...”
ข้างกายซูหว่านอี๋ ในกลุ่มนายทหาร มีชายชราสวมเสื้อคอจีนและมีจมูกงุ้มคล้ายจะงอยปากเหยี่ยว เมื่อได้ยินข่าวนี้ เขาก็หน้าซีดราวกับถูกฟ้าผ่า ก่อนจะถามหวังเจียมู่อย่างไม่อยากเชื่อ ราวกับต้องการยืนยันให้แน่ใจ
“คุณหมายความว่า ตั้งแต่นี้ไปพี่ชายของผมจะยืนขึ้นไม่ได้อีกแล้วหรือ? แม้แต่พูดก็ไม่ได้ด้วย?”
หวังเจียมู่พยักหน้า แล้วกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิดเล็กน้อยว่า
“เสียใจด้วยครับ เป็นอย่างนั้นจริง ๆ ท่านนายพลหยาง ผมรักษาชีวิตท่านซูไว้ได้ ก็ถือว่าสุดความสามารถของหมออย่างผมแล้ว”
หยางเจิ้นหัวถูกข่าวนี้กระทบกระเทือนจนขาอ่อน แทบยืนไม่อยู่ เขาเซถอยหลังไปหลายก้าว
นายทหารวัยกลางคนกลุ่มนั้นรีบเข้ามาประคองเขาจากด้านหลัง
“ท่านนายพล ต้องรักษาสุขภาพนะครับ!”
“ใช่ครับ ท่านนายพล! ท่านผู้บัญชาการเฒ่าล้มป่วยไปแล้ว ท่านจะล้มตามไปอีกคนไม่ได้! ถ้าแม้แต่ท่านยัง...แล้วพวกเราจะทำยังไงล่ะครับ?!”
ชายฉกรรจ์ผู้ผ่านศึกและกุมอำนาจเหล่านี้ ปกติเลือดไหลก็ไม่ปริปาก แต่ตอนนี้กลับกลั้นอารมณ์ไม่อยู่ ต่างสะอื้นเบา ๆ พลางปลอบหยางเจิ้นหัว
ท่ามกลางฝูงชน ร่างกำยำร่างหนึ่งพุ่งออกมาและตรงเข้าหาหวังเจียมู่ ก่อนจะคว้าคอเสื้อเขาไว้แล้วตำหนิว่า
“ไอ้หมอเถื่อน! สุขภาพของท่านผู้บัญชาการเฒ่าดีขนาดนั้น จะเป็นอัมพาตกะทันหันได้ยังไง?!”
ดวงตาของหลี่ช่านแดงก่ำ ทั้งตัวดูราวกับสัตว์ป่าคลุ้มคลั่ง แววตาที่มองหวังเจียมู่แทบอยากฉีกเขาเป็นชิ้น ๆ!
เมื่อเห็นหลี่ช่านทำกับหวังเจียมู่เช่นนั้น เหล่าหมอที่ยกหวังเจียมู่เป็นแบบอย่างก็ทนอยู่เฉยไม่ได้
พวกเขากรูเข้าไปคว้าตัวหลี่ช่านไว้ พยายามขัดขวางพลางตะโกนว่า
“ไม่รู้อะไรเลยสักอย่าง ยังกล้ามาว่าหมอหวังเป็นหมอเถื่อนอีก? รู้ไหมว่าหมอหวังต้องเหนื่อยแค่ไหนกว่าจะช่วยท่านซูได้?!”
“เรื่องของท่านซูเกิดขึ้นกะทันหัน ลิ่มเลือดในสมองถึงขั้นแตกแล้ว! ถ้าไม่ได้ฝีมือราวกับเทพเซียนของหมอหวัง ตอนนี้คนที่นอนอยู่บนเตียงคงกลายเป็นศพไปแล้ว!”
“รีบปล่อยมือเดี๋ยวนี้! ห้ามลบหลู่หมอหวัง!”
หมอเหล่านั้นทยอยกันเข้ามา เกือบจะเกาะอยู่บนตัวหลี่ช่าน พยายามสุดชีวิตให้เขาออกห่างจากหมอหวัง
ตอนนี้หวังเจียมู่เริ่มหายใจไม่ออก ใบหน้าแก่ชราของเขาแดงก่ำ ลำคอมีเส้นเลือดปูดโปน เขาจ้องหลี่ช่านเขม็ง แล้วเค้นคำพูดออกมาราวกับลอดไรฟัน
“ผม...ทำเต็มที่แล้ว...”
“ต่อให้เป็น...เทพเซียน...ก็ทำได้ไม่ดีกว่าผม...”
“หลี่ช่าน พอเถอะ”
หยางเจิ้นหัวค่อย ๆ ยืนขึ้น สีหน้าดูสิ้นหวังและหดหู่ เขาเอ่ยเสียงแผ่ว
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่ช่านยังคงไม่ยินยอมอยู่ในใจ แต่ก็ทำได้เพียงปล่อยมือจากคอเสื้อหวังเจียมู่
หวังเจียมู่ทรุดลงคุกเข่าข้างหนึ่ง ไออย่างรุนแรง
จากนั้นคนรอบข้างก็ช่วยกันประคองจนเขาลุกขึ้นได้อย่างทุลักทุเล
“คุณพ่อ! พ่อของฉัน!”
เสียงร้องไห้ของซูหว่านอี๋ก้องไปตามทางเดินของโรงพยาบาล
ใครจะยอมรับได้ เมื่อวานคนแก่ยังสบายดี มีเรี่ยวแรงถึงขั้นรำไทเก๊ก แต่เพียงวันเดียวกลับต้องนอนอยู่บนเตียง ลุกขึ้นมาไม่ได้อีกแล้ว?
ตอนนี้หลินชิงเสวี่ยเองก็กลั้นอารมณ์ไม่อยู่ ร่างสั่นเทาไม่หยุด ราชินีน้ำแข็งผู้เด็ดขาดเฉียบขาดในยามปกติกลับดูอ่อนแอบอบบางอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เธอกอดซูหว่านอี๋ไว้พลางร้องไห้ด้วยกัน
ขณะที่สองแม่ลูกยังทำใจยอมรับไม่ได้ว่าท่านซูต้องใช้ชีวิตที่เหลืออยู่บนเตียง เสียงเนิบช้าแผ่วเบาก็ดังมาจากด้านหลังพวกเธอ
“คำพูดของคุณหมอคนนี้มีอยู่เรื่องหนึ่งที่ถูกต้อง คุณเป็นหมอเถื่อนจริง ๆ โรคแค่นี้ยังรักษาไม่ได้ ยังกล้าเรียกตัวเองว่าผู้เชี่ยวชาญอีกเหรอ?”
เจียงเฉินที่ไม่พูดอะไรมาโดยตลอดค่อย ๆ เดินออกมาจากด้านหลังหลินชิงเสวี่ยกับซูหว่านอี๋ น้ำเสียงเจือแววหยอกเย้าอยู่เล็กน้อย
“เจียงเฉิน?”
เมื่อเห็นคนที่เดินมา ใบหน้ารูปไข่อันงดงามของหลินชิงเสวี่ยก็เย็นชาลง
เธอยอมรับว่าฝีมือการต่อสู้ของเจียงเฉินไม่เลว แต่การรักษาคนไม่ใช่การทะเลาะวิวาท นี่ใช่ที่ที่เจียงเฉินควรพูดหรือ?
“กลับไป”
หลินชิงเสวี่ยมองเจียงเฉินอย่างเย็นชา แล้วตำหนิเขาเสียงเข้ม
ทว่าเสียงของเจียงเฉินดังไปถึงหูหวังเจียมู่และคนอื่น ๆ อย่างชัดเจน
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของหวังเจียมู่ก็เย็นเยียบลงทันที เขามองเจียงเฉิน เห็นว่าเป็นแค่หนุ่มน้อยคนหนึ่ง เดิมทีก็อารมณ์ไม่ดีเพราะถูกหลี่ช่านหาเรื่องอยู่แล้ว
ตอนนี้กลับมีที่ให้ระบายโทสะพอดี
“แกเป็นใคร ถึงกล้ามาพูดกับฉันแบบนี้!”
“อย่างน้อยฉันก็เป็นหมอชื่อดังที่เลื่องลือไปทั่ว จะยอมให้แกมาดูหมิ่นแบบนี้ได้ยังไง?!”
“นั่นสิ! เด็กที่ขนยังไม่ขึ้นเต็มตัว กล้ามาว่าหมอหวังเป็นหมอเถื่อนงั้นเหรอ?”
“แกจบจากมหาวิทยาลัยแพทย์ที่ไหน? เชื่อไหมว่าฉันทำให้แกเรียนต่อไม่ได้เลย!”
หลังหมอหวังกล่าวตำหนิแล้ว หมออีกหลายคนก็รีบเข้าไปยืนข้างเขา ราวกับกำลังประจบเพื่อช่วยออกหน้าแทน
เมื่อเห็นทุกคนล้อมตัวเองไว้ เจียงเฉินกลับยังคงสงบนิ่ง สีหน้าเรียบเฉย
“ผมไม่ใช่นักศึกษาแพทย์ และไม่ได้จบจากมหาวิทยาลัยแพทย์ชื่อดังด้วย”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หวังเจียมู่ก็ยิ่งรู้สึกขำ
“ไม่ใช่หมอ แล้วจะสอดปากทำไม?! อยากเรียกร้องความสนใจก็ต้องมีฝีมือบ้าง!”
“ตอนนี้ก้มลงขอโทษฉันซะ เรื่องก็จบ!”
“ไม่อย่างนั้น อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ!”
หลินชิงเสวี่ยเห็นหวังเจียมู่หาเรื่องเจียงเฉิน สีหน้าก็ไม่ค่อยดีนัก แต่ถึงอย่างไรหวังเจียมู่ก็เป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตคุณปู่ของเธอ เธอจึงเลือกยืนข้างหวังเจียมู่ แล้วเกลี้ยกล่อมว่า
“เจียงเฉิน ขอโทษเขาเถอะ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจียงเฉินก็ยิ้มเยาะ
“ขอโทษ? ทำไมต้องขอโทษด้วย? ที่ผมบอกว่าเขาเป็นหมอเถื่อนก็ไม่ได้ผิดนี่?”
“ถึงผมจะไม่ใช่นักศึกษาแพทย์ แต่ผมทำให้ท่านซูกลับมาเป็นปกติได้ คนที่เขารักษาไม่ได้ ผมรักษาได้ ฝีมือแพทย์ของผมเหนือกว่าเขา ในสายตาผม เขาก็เป็นแค่หมอเถื่อน แบบนี้ไม่ผิดใช่ไหม?”