เมื่อเดินออกจากโรงแรมมา หลินชิงเสวี่ยยังคงจมอยู่กับเหตุการณ์เมื่อครู่ จนไม่อาจเรียกสติกลับมาได้อยู่นาน
เธอเงยหน้าขึ้น มองเสี้ยวหน้าหล่อเหลาของเจียงเฉิน ดวงตาคู่งามเป็นประกายระยิบระยับ
ลึกลับ แข็งแกร่ง ที่สำคัญคือเจียงเฉินยังเต็มใจออกหน้าแทนเธอด้วย!
นี่คือความรู้สึกปลอดภัยที่หลินชิงเสวี่ยซึ่งเป็นหญิงแกร่ง ไม่เคยสัมผัสมาก่อน
หัวใจของเธอเต้นเร็วขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ
“ไม่ใช่สิ! หมอนั่นยังบอกว่าฉันเป็นคางคกอยากกินเนื้อหงส์อยู่เลย!”
ก่อนจะเผลอใจไปมากกว่านี้ หลินชิงเสวี่ยก็เรียกสติกลับมาได้ทันควัน
ระหว่างที่หลินชิงเสวี่ยกำลังคิดฟุ้งซ่าน เจียงเฉินซึ่งอุ้มเธอมาตลอดทางก็เอื้อมมือมาหยิกเนื้อนุ่มตรงเอวเธอเบา ๆ
“อ๊ะ!”
ความจั๊กจี้ที่จู่ ๆ ก็เกิดขึ้นทำให้หลินชิงเสวี่ยร้องเสียงหลง
น้ำเสียงนั้นแฝงความออดอ้อนอยู่เล็กน้อยอย่างยากจะสังเกต
“คิดจะอยู่ในอ้อมแขนผมนานแค่ไหนครับ?”
เจียงเฉินมองหลินชิงเสวี่ยในอ้อมแขน แล้วถามด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
คำถามนั้นทำให้ใบหน้าของหลินชิงเสวี่ยแดงก่ำขึ้นทันที
กลิ่นกายของเจียงเฉินหอมเกินไปจริง ๆ
แถมไม่รู้ทำไม เวลาอยู่ใกล้เขา เธอถึงรู้สึกสบายใจเป็นพิเศษ
เพราะอย่างนั้น ชั่วขณะหนึ่งเธอจึง...
“แค่ก ๆ”
หลินชิงเสวี่ยกระแอมสองครั้ง แน่นอนว่าเธอไม่มีทางบอกเจียงเฉินถึงสิ่งที่คิดอยู่ในใจ
“เอ่อ... เมื่อกี้คุณบอกว่าเพิ่งปลดประจำการ คงยังหางานไม่ได้ใช่ไหม สนใจมาเป็นผู้ช่วยส่วนตัวควบตำแหน่งบอดี้การ์ดให้ฉันหรือเปล่า เงินเดือนเดือนละห้าหมื่นหยวน”
หลินชิงเสวี่ยเปลี่ยนเรื่อง มองเจียงเฉินแล้วพยายามทำเหมือนไม่ได้ใส่ใจ เอ่ยถามขึ้น
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจียงเฉินไม่ได้ตอบ แต่กลับจ้องหลินชิงเสวี่ยเขม็ง
สายตานั้นทำให้หลินชิงเสวี่ยรู้สึกคันยุบยิบในใจ ทั้งยังว้าวุ่นขึ้นมาเล็กน้อย
“มะ...มีอะไรเหรอ?”
“ผมกำลังคิดว่าคุณอยากเลี้ยงผมหรือเปล่า”
เจียงเฉินทำท่าครุ่นคิดอย่างจริงจังขึ้นมาจริง ๆ
พอได้ยินคำว่าเลี้ยงดู หลินชิงเสวี่ยก็หน้าแดงก่ำทันที
“ถะ...ถ้าไม่อยากทำก็ไม่ต้องทำ!”
เพื่อกลบเกลื่อนความว้าวุ่นในใจ หลินชิงเสวี่ยจึงรีบพูดขึ้น
ต้องยอมรับว่าจริง ๆ แล้วหลินชิงเสวี่ยก็มีความคิดเช่นนั้นอยู่เหมือนกัน
เมื่อคืนแม้จะเร่าร้อน แต่เธอก็ต้องยอมรับว่าช่วงหลังเธอเพลิดเพลินกับมันมาก
ยิ่งไปกว่านั้น เจียงเฉินยังอ่อนโยน ตอนที่ร่วมรักกับเธอก็ไม่ได้บังคับเอาแต่ใจ
“ไม่สิ ใครบอกว่าผมไม่อยากทำล่ะ? ผมเอา”
ขณะที่หลินชิงเสวี่ยหันกลับไปหมายจะเดินจากไป เจียงเฉินก็คว้าข้อมือเธอไว้ พลางตอบอย่างจริงจัง
นี่เป็นงานเงินเดือนห้าหมื่นหยวนเชียวนะ!
เจียงเฉินเพิ่งปลดประจำการ ตอนนี้กำลังต้องหางานและหาที่พักพอดี
อยู่ ๆ ก็มีงานเงินเดือนห้าหมื่นหยวนยื่นมาให้ถึงตรงหน้า เขาจะปฏิเสธได้อย่างไร?
อีกอย่าง หลินชิงเสวี่ยมีร่างไท่อิน เป็นคนที่ถูกกำหนดมาให้เป็นคู่ชะตาของเขา
มีเพียงการฝึกคู่บำเพ็ญร่วมกับเธอเท่านั้น จึงจะสะกดพลังหยางในร่างกายของเขาได้
เมื่อได้ยินเจียงเฉินตอบตกลง หลินชิงเสวี่ยเองอาจไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำว่าในใจพลันเกิดความยินดีขึ้นมาเล็กน้อย เธอหยิบกุญแจรถจากกระเป๋าถือแล้วโยนให้เจียงเฉิน
“งั้นไปกับฉันตอนนี้เลย ฉันจะพาไปที่พัก คุณขับรถนะ”
หลินชิงเสวี่ยฉลาดมาก แค่เห็นเจียงเฉินลากกระเป๋าเดินทางมาพักโรงแรม เธอก็เข้าใจได้ทันที
เจียงเฉินต้องไม่มีที่พักแน่นอน
เมื่อได้ยินหลินชิงเสวี่ยพูดเช่นนั้น เจียงเฉินก็ไม่ได้ปฏิเสธ เขาลากกระเป๋าเดินทางเดินตามเธอไป
ทั้งคู่เดินไปหยุดอยู่หน้ารถสปอร์ตมาเซราตีคันหนึ่ง ก่อนจะนำกระเป๋าเดินทางไปวางไว้ที่เบาะหลัง
หลินชิงเสวี่ยนั่งลงตรงที่นั่งผู้โดยสาร ส่วนเจียงเฉินนั่งที่เบาะคนขับของรถมาเซราตี แต่กลับขมวดคิ้วแน่น
หลินชิงเสวี่ยถามอย่างสงสัยว่า
“เป็นอะไรไป?”
เจียงเฉินเงียบไปนาน ก่อนตอบว่า
“ผมขับรถเกียร์อัตโนมัติไม่เป็น”
รถมาเซราตีของหลินชิงเสวี่ยเป็นเกียร์ธรรมดา นับเป็นความหลงใหลอย่างหนึ่งของคนรักรถ อีกทั้งปุ่มควบคุมก็ค่อนข้างซับซ้อน เจียงเฉินจึงจนปัญญา
หลินชิงเสวี่ยพูดไม่ออก
เธอคิดว่าในเมื่อเจียงเฉินออกมาจากกองทัพ ก็น่าจะเคยขับรถเกียร์ธรรมดามาบ้าง ไม่คิดเลยว่าจะเป็นแบบนี้
“ช่างเถอะ ฉันขับเอง”
ทั้งสองสลับที่นั่งกัน
หลินชิงเสวี่ยเหยียบคันเร่ง ขับรถมาเซราตีพุ่งฉิวไปตามถนน
ตลอดทาง ภายในรถเงียบสนิท
แม้ทั้งสองจะเคยเปลือยกายต่อหน้ากันมาแล้ว แต่พูดให้ถึงที่สุด วันนี้เพิ่งจะได้รู้จักกันจริง ๆ
ย่อมไม่มีเรื่องอะไรให้คุยกันเป็นธรรมดา
ส่วนเจียงเฉินในฐานะบอดี้การ์ดควบตำแหน่งคนขับของหลินชิงเสวี่ย ก็ไม่ได้รู้สึกกระอักกระอ่วนแม้แต่น้อย
เขานั่งหลับตาพักผ่อนอยู่บนเบาะผู้โดยสาร พลางรวบรวมปราณแท้
เดิมทีหลินชิงเสวี่ยก็ไม่ใช่คนชอบพูดอยู่แล้ว เธอจึงตั้งใจมองถนนและขับรถต่อไป
จนกระทั่งเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น บรรยากาศเงียบสงบภายในรถจึงถูกทำลาย
“ฮัลโหล? แม่เหรอ?” หลินชิงเสวี่ยรับสาย
ไม่นาน เสียงร้อนรนก็ดังมาจากปลายสาย
“ชิง...ชิงเสวี่ย รีบมาที่โรงพยาบาลที คุณตาของลูก...คุณตาของลูกเส้นเลือดในสมองแตกกะทันหัน ตอนนี้กำลังช่วยชีวิตอยู่!”
เมื่อได้ยินเสียงร้องไห้ด้วยความร้อนใจของแม่จากปลายสาย
หลินชิงเสวี่ยก็เหยียบเบรกอย่างแรง หัวใจพลันกระตุกวูบ
“อะไรนะ?!”
“เอาเป็นว่ารีบมาที่โรงพยาบาลก่อนนะ...”
จนกระทั่งวางสาย เสียงสะอึกสะอื้นของแม่ก็ยังดังลอดออกมาไม่หยุด
เจียงเฉินที่นั่งอยู่บนเบาะผู้โดยสารเพิ่งลืมตาขึ้นในตอนนั้น แล้วมองหลินชิงเสวี่ย
หลินชิงเสวี่ยหักพวงมาลัยอย่างแรง ดวงตาคู่งามเอ่อคลอด้วยม่านน้ำ ใบหน้าแสนงดงามเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
เมื่อนึกถึงภาพคุณตาผู้ใจดีที่คอยทะนุถนอมเธอมาตั้งแต่เล็กจนโต กำลังนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย
น้ำตาหลายหยดก็ร่วงลงมาโดยไม่รู้ตัว
ไม่ ไม่ได้!
ร้องไห้ไปก็ไม่มีประโยชน์!
หลินชิงเสวี่ยเช็ดน้ำตาที่หางตา แล้วขับรถมุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลประชาชน
ระหว่างทาง เธอยังไม่ลืมกดโทรออก
“เสี่ยวชิง ช่วยเชิญผู้เชี่ยวชาญด้านสมองที่เก่งที่สุดในเมืองลั่วเฉิงมาที่โรงพยาบาลประชาชนที่หนึ่งให้ที ต้องรีบให้เร็วที่สุด!”
“ค่ะ คุณหลิน”
รถแล่นฉิวไปตลอดทาง
ระยะทางที่ปกติต้องใช้เวลาครึ่งชั่วโมง หลินชิงเสวี่ยกลับขับมาถึงภายในสิบนาที
เมื่อเข้าไปในโรงพยาบาล หลินชิงเสวี่ยก็ตรงไปยังชั้นบนสุดทันที
ตั้งแต่ต้นจนจบ เจียงเฉินไม่ได้พูดอะไรสักคำ เขาเดินตามหลังหลินชิงเสวี่ยไป
ติ๊ง!
ประตูลิฟต์ค่อย ๆ เปิดออก
ไฟสีแดงหน้าห้องผ่าตัดสว่างวาบไม่หยุด
หน้าห้องมีชายวัยกลางคนกลุ่มใหญ่ยืนอยู่ บ้างสวมเครื่องแบบทหาร บ้างสวมชุดแบบจงซาน
หลายคนในนั้นมีผมหงอกแซมอยู่แล้ว
ท่ามกลางฝูงชน มีหญิงสาวคนหนึ่งสวมชุดกี่เพ้า ต่างหูสั่งตัดที่ดูเรียบหรูแต่ไม่ฉูดฉาด เธออายุราวสี่สิบต้น ๆ ทว่าดูแลตัวเองเป็นอย่างดี รูปร่างมีส่วนเว้าส่วนโค้งรับกับชุดกี่เพ้า หยาดน้ำตาเกาะอยู่ตรงหางตา ชวนให้ผู้พบเห็นรู้สึกสงสาร
“แม่!”
หลินชิงเสวี่ยเห็นหญิงงามวัยกลางคนแล้วรีบเดินเข้าไปหา
ซูหว่านอี๋เงยหน้าขึ้น เมื่อเห็นหลินชิงเสวี่ย ในที่สุดก็ราวกับพบที่พึ่ง
“ชิงเสวี่ย คุณตาของลูก! คุณตาของลูกน่ะ!”
หลินชิงเสวี่ยรีบกอดซูหว่านอี๋ไว้ พลางปลอบเธอไม่หยุด
ตอนนั้นเอง หญิงสาวคนหนึ่งสวมชุดทำงานของพนักงานออฟฟิศ ใบหน้าหวาน ผมมัดเป็นมวยดังโงะ เดินเข้ามาหาหลินชิงเสวี่ยอย่างคล่องแคล่ว
“คุณหลิน คุณหวังเข้าไปแล้วค่ะ คุณซูเป็นคนมีบุญ ย่อมต้องผ่านเคราะห์ครั้งนี้ไปได้ ฉันเชื่อว่าท่านต้องไม่เป็นอะไรแน่นอนค่ะ”
หยางชิงชิงเอ่ยปลอบหลินชิงเสวี่ย
“อืม”
หลินชิงเสวี่ยขานรับอย่างหมดแรง ตอนนี้เธอทำอะไรไม่ได้เลย ได้แต่ประนมมืออธิษฐาน ขอให้คุณตาของเธอผ่านพ้นวิกฤตไปได้อย่างปลอดภัย
เจียงเฉินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ หรี่ตามองไปทางห้องฉุกเฉิน
ในดวงตาของเจียงเฉิน มีกลุ่มควันดำกำลังวนล้อมรอบสิงโตตัวผู้ภายในห้องฉุกเฉิน
มันกำลังรุมโจมตีสิงโตตัวนั้นอย่างบ้าคลั่ง
เจียงเฉินก้มหน้าลงอย่างครุ่นคิด