หลินเชวี่ยไม่สนใจฉางซงกับหม่าถิง สองคนสารเลวที่ร่วมใส่ร้ายเขาในตอนนั้นก็มีพวกมันอยู่ด้วย ไว้ค่อยคิดบัญชีกันทีหลัง
เขาหันกลับมา เผชิญหน้ากับหวังตันตัน «หวังตันตัน ยังกล้ามาหาเรื่องฉันอีก อยากตายหรือไง? เดี๋ยวขึ้นไปข้างบน เธอได้โดนซ้อมแน่!»
เอ่อ...
ซ้อมด้วยอะไรล่ะ?
หวังตันตันฟังแล้วก็รู้ทันทีว่าไอ้สารเลวหลินเชวี่ยคิดจะจัดการเธออย่างหนักอีกแล้ว ทำให้เธอไม่สบายไปสองสามวัน!
ร่างกายเธอหดเกร็งลงโดยสัญชาตญาณ แต่ไม่นานก็กัดฟัน เงยหน้าขึ้นจ้องหลินเชวี่ย แววตาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง
ถึงหลินเชวี่ยจะพรากความบริสุทธิ์ของเธอไป แต่หลินเชวี่ยก็เป็นคนฆ่าน้องชายเธอ จะไม่ให้เกลียดได้อย่างไร?
«หลินเชวี่ย ฉันขอถามนายคำเดียว นายเคยรักษาแม่ฉันหรือเปล่า?» หวังตันตันถามคาดคั้น
หลินเชวี่ยอ้าปาก คิดจะตอบว่าไม่
แต่คำพูดกลับติดอยู่ที่ริมฝีปาก ก่อนจะกลืนลงคอไป
เมื่อเย็นวันก่อน คนไข้เยอะเกินไป เขาตรวจตั้งแต่บ่ายยาวไปจนค่ำ คนแล้วคนเล่า ราวกับสายพานการผลิต
เขาจำหน้าคนไข้ทุกคนไม่ได้ และจำอาการป่วยของแต่ละคนไม่ได้เช่นกัน
ถ้าฉางเจียเจินเปลี่ยนเสื้อผ้า สวมหมวก แล้วปะปนอยู่ในฝูงชน เขาก็ไม่กล้ายืนยันจริง ๆ ว่าเคยตรวจเธอหรือไม่
ความลังเลนั้นถูกหวังตันตันจับได้
«ไอ้สารเลว! ไม่กล้าตอบแล้วใช่ไหม? นายร้อนตัว! นายรักษาแม่ฉันจริง ๆ! ยาที่นายสั่งนั่นแหละที่ทำให้แม่ฉันตาย!» หวังตันตันชี้หน้าหลินเชวี่ย พลางกล่าวด้วยเสียงสะอื้น
ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา ผู้คนตรงทางเข้าก็เริ่มแตกตื่น คนไข้กับญาติที่กำลังต่อแถวต่างกระซิบกระซาบ สีหน้าเปลี่ยนจากเชื่อใจเป็นเคลือบแคลง