เฉินเฉวียนเหลือบมองเธอ ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ
“ฉันรู้”
สมองของหลินเฉียนเฉี่ยพลันอื้ออึง
“คุณ... คุณรู้เหรอคะ?”
“แน่นอนว่ารู้” หวังตันตันยิ้มอย่างได้ใจ “ฉันบอกพี่เฉวียนไปตั้งนานแล้ว พี่เฉวียนก็บอกว่าไอ้เด็กเหลือขอนั่น ตายไปก็สมควรแล้ว ทำไม เธอมีปัญหาเหรอ?”
หลินเฉียนเฉี่ยตัวสั่นเทา ใบหน้าซีดเผือด
เดิมทีเธอคิดว่าพอพูดเรื่องนี้ออกไป เฉินเฉวียนจะได้เห็นธาตุแท้ของผู้หญิงคนนี้
แต่เธอลืมไปว่า...
เฉินเฉวียนเป็นคนแบบไหน?
เขาเป็นคุณชายแห่งหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่ของจงตู ผู้หญิงแบบไหนที่ไม่เคยเจอ? สิ่งที่เขาต้องการไม่ใช่ผู้หญิงเรียบร้อยรักนวลสงวนตัวอยู่แล้ว
“หลินเฉียนเฉี่ย”
เฉินเฉวียนเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเย็นลง
“วันนี้เธอพูดเรื่องพวกนี้ต่อหน้าทุกคน หมายความว่ายังไง? ตั้งใจทำให้ฉันขายหน้าเหรอ?”
หลินเฉียนเฉี่ยลนลาน
“คุณเฉิน ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น ฉันแค่อยากบอกคุณว่า...”
“พอแล้ว”
เฉินเฉวียนยกมือขึ้นขัดจังหวะเธอ
“ใครก็ได้!”
ชายชุดดำหลายคนเดินเข้ามาจากด้านข้าง
“พาเธอออกไป สั่งสอนให้รู้จักกฎระเบียบเสียบ้าง”
ใบหน้าหลินเฉียนเฉี่ยซีดขาว
หวังตันตันยิ้มพลางเอนซบอกเฉินเฉวียน ราวกับงูสาวงาม ดวงตาโค้งเป็นจันทร์เสี้ยว ทว่าภายในกลับเต็มไปด้วยพิษร้าย
ชายชุดดำหลายคนเดินตรงไปหาหลินเฉียนเฉี่ย
ใบหน้าหลินเฉียนเฉี่ยซีดขาว เธอถอยหลังไปก้าวหนึ่งจนชนโต๊ะ
“โครม!”
ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องจัดเลี้ยงก็ถูกผลักเปิดจากด้านนอก
ทุกคนหันไปมองโดยไม่รู้ตัว
ตรงทางเข้า มีชายใบหน้าฟกช้ำดำเขียวคนหนึ่งถูกประคองเข้ามา เขาเดินกะโผลกกะเผลก
หวังต้าเยว่
ใบหน้าครึ่งหนึ่งของเขาบวมปูดเหมือนหัวหมู ขาข้างหนึ่งลากไปกับพื้น ส่วนตั้งแต่เข่าลงไปห้อยบิดผิดรูป ทุกย่างก้าวทำให้เขาเจ็บจนต้องแสยะปาก
“พี่...!”
พอหวังต้าเยว่เห็นหวังตันตัน น้ำตาก็ไหลพรากทันที
“พี่! พี่ต้องแก้แค้นให้ผมนะ!”
หวังตันตันชะงักไปหนึ่งวินาที ก่อนสีหน้าจะเปลี่ยนฉับพลัน เธอรีบพุ่งเข้าไปหา
“ต้าเยว่? เธอเป็นอะไร ใครทำ?”
“หลินเชวี่ย! ไอ้เด็กเหลือขอนั่น!” หวังต้าเยว่ร้องไห้โฮ “มันยังไม่ตาย มันออกมาจากคุกได้ทั้งเป็น! มันตีขาผมหัก ลูกน้องผมก็ถูกมันซ้อมจนหมดสภาพ! มันยังพูดอีกว่า... มันจะเอาชีวิตพี่!”
ม่านตาของหวังตันตันหดแคบลงทันที
หลินเชวี่ย?
ไอ้เด็กเหลือขอที่เธอส่งเข้าคุกไปเมื่อสิบปีก่อนนั่นหรือ?
ยังไม่ตาย?
แถมยังออกมาได้อีก?
หลินเฉียนเฉี่ยสะท้านไปทั้งร่าง เธอเงยหน้าพรวดขึ้นมา
หลินเชวี่ย... ยังมีชีวิตอยู่เหรอ?
น้องชายที่แต่เด็กคอยเดินตามหลังเธอพลางร้องเรียก “พี่เฉี่ยนเฉี่ย” ยังมีชีวิตอยู่เหรอ?
ขอบตาเธอแดงก่ำ น้ำตาไหลพรากอย่างห้ามไม่อยู่
แต่ในวินาทีถัดมา หัวใจก็พลันบีบรัด
เขามาแล้วเหรอ?
เขามาที่นี่ทำไม? ที่นี่เป็นถิ่นของตระกูลเฉินนะ!
หวังตันตันหน้าเขียวคล้ำ กัดฟันมองเฉินเฉวียน
“พี่เฉวียน ได้ยินแล้วใช่ไหม? ไอ้เด็กเหลือขอนั่นทำร้ายน้องชายฉัน แถมยังบอกว่าจะเอาชีวิตฉันด้วย!”
เฉินเฉวียนหรี่ตาลง ก่อนยิ้มออกมา
“โฮ่ ยังมีคนกล้าแตะต้องน้องเมียของฉันด้วยเหรอ?”
เขาโอบเอวหวังตันตันแล้วตบแก้มเธอเบา ๆ
“วางใจเถอะ ผู้ชายของเธออยู่ตรงนี้ ไม่มีใครทำอะไรเธอได้”
หวังตันตันเอนซบอกเขา เอ่ยเสียงออดอ้อน
“พี่เฉวียน พี่ต้องช่วยระบายแค้นให้ฉันนะ”
“แน่นอนอยู่แล้ว”
เฉินเฉวียนเชิดคาง มองหัวหน้าพวกนักเลงที่ยืนอยู่ข้างกาย
“ไป พาคนไปสักสองสามคน ตามหาคนที่ชื่อหลินเชวี่ย แล้วหักขามัน ให้มันมาขอโทษน้องเมียฉัน”
“ครับ!”
หัวหน้านักเลงโบกมือ พาคนหลายคนเตรียมเดินออกไป
หลินเฉียนเฉี่ยร้อนใจ รีบพุ่งเข้าไปขวางพวกเขาไว้
“คุณเฉิน! คุณเฉินทำแบบนี้ไม่ได้นะคะ! หลินเชวี่ยเขา... เขาเพิ่งออกจากคุก เขาไม่รู้อะไรเลย คุณปล่อยเขาไปเถอะค่ะ!”
เฉินเฉวียนเหลือบมองเธอแล้วหัวเราะ
“ปล่อยมันไป?”
เขายกมือขึ้นตบหน้าเธอฉาดหนึ่ง
เพี๊ยะ!
ร่างหลินเฉียนเฉี่ยล้มลงกับพื้นทันที บนแก้มปรากฏรอยฝ่ามือบวมแดง มุมปากมีเลือดซึมออกมา
“เธอเป็นตัวอะไร ถึงกล้ามาขอร้องแทนมัน?”
หลินเฉียนเฉี่ยฟุบอยู่บนพื้น น้ำตาไหลพราก แต่กัดฟันแน่น ไม่ยอมร้องไห้ออกมา
หวังต้าเยว่เห็นภาพนั้นก็ยิ้มร่า
“ขอบคุณพี่เขย! ขอบคุณที่ออกหน้าแทนผม!”
เขาพิงร่างลูกน้องด้วยขาข้างที่กะเผลก ยิ้มจนใบหน้าเต็มไปด้วยรอยย่น
“พอจับไอ้เด็กเหลือขอนั่นมาได้ ผมจะหักขาอีกข้างของมันด้วยมือตัวเอง!”
หวังตันตันก็ยิ้มเช่นกัน เธอคล้องแขนเฉินเฉวียน สีหน้าเต็มไปด้วยความได้ใจ
“พี่เฉวียน พี่ดีกับฉันจริง ๆ”
เฉินเฉวียนหยิกแก้มเธอเบา ๆ
“พูดอะไรแบบนั้น เธอเป็นผู้หญิงของฉัน ฉันไม่ดีกับเธอแล้วจะไปดีกับใคร?”
สิ้นเสียง
ตูม...!
ประตูบานคู่ของห้องจัดเลี้ยงระเบิดกระเด็นออกอย่างแรง บานประตูปลิวไปไกลห้าหกเมตร ชนโต๊ะล้มระเนระนาดสามสี่ตัว
เศษแก้ว เค้ก และแชมเปญกระจายไปทั่ว
ทุกคนพากันตะลึงงัน
เงาร่างหนึ่งก้าวเข้ามาจากทางเข้า
ย่ามเก่า เสื้อผ้าเก่า ยังหนุ่มยังแน่น ใบหน้าหล่อเหลาเกลี้ยงเกลา
คนผู้นั้นคือหลินเชวี่ย
เขากวาดตามองห้องจัดเลี้ยง ก่อนสายตาจะหยุดลงบนหลินเฉียนเฉี่ยที่ฟุบอยู่บนพื้น
รอยฝ่ามือบนใบหน้าเธอบวมแดงชัดเจน
ม่านตาของหลินเชวี่ยหดแคบลงฉับพลัน
หลินเฉียนเฉี่ยเงยหน้าขึ้น พอเห็นใบหน้านั้น ร่างทั้งร่างก็สั่นสะท้านราวกับถูกฟ้าผ่า
หลินเชวี่ย
เป็นหลินเชวี่ยจริง ๆ
น้องชายที่ถูกจับเข้าคุกตั้งแต่อายุสิบขวบ ตอนนี้ยืนอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว
เขาโตขึ้น สูงขึ้น แววตาก็เปลี่ยนไป
แต่เขาคือหลินเชวี่ยจริง ๆ
“หลินเชวี่ย...”
ริมฝีปากหลินเฉียนเฉี่ยสั่นระริก น้ำตาไหลไม่หยุด
หลินเชวี่ยเดินเข้าไปหา ย่อตัวลงแล้วจับมือเธอไว้อย่างอ่อนโยน
“พี่เฉี่ยนเฉี่ย ผมมาช้าไป”
เพียงประโยคเดียว หลินเฉียนเฉี่ยก็ร้องไห้สะอึกสะอื้น
หวังตันตันเบิกตากว้าง จ้องมองใบหน้านั้น
เหมือน
เหมือนมากเกินไปแล้ว
เป็นไอ้เด็กเหลือขอคนนั้นในตอนนั้นจริง ๆ!
แต่ทำไมมันถึงยังมีชีวิตออกมาได้? ไม่ใช่ว่าคุกแม่ทัพไม่เคยมีใครรอดชีวิตออกมาได้เลยหรอกหรือ...
หวังต้าเยว่เห็นหลินเชวี่ยก็ขาอ่อนแทบไถลลงจากตัวลูกน้อง
“คะ... คือมัน! ใช่ มันนั่นแหละ! พี่เขย มันเป็นคนทำ!”
เฉินเฉวียนหรี่ตามองผู้บุกรุกที่อยู่ตรงทางเข้า
เสื้อผ้าเก่าซอมซ่อ ย่ามเก่า ดูเหมือนกรรมกรที่เข้ามาหางานทำในเมือง
แค่นี้เองหรือ?
หลินเชวี่ยปล่อยมือหลินเฉียนเฉี่ย ลุกขึ้นยืนแล้วหันกลับไป
สายตาของเขากวาดผ่านหวังต้าเยว่ ผ่านเฉินเฉวียน ก่อนหยุดลงที่หวังตันตัน
ใบหน้านี้เอง
สิบปีก่อน ผู้หญิงคนนี้ร้องห่มร้องไห้กล่าวหาว่าเขาข่มขืนเธอ แล้วส่งเขาเข้าไปในขุมนรกบนดินแห่งนั้น
ตลอดสิบปี ใบหน้านี้ปรากฏในความฝันของเขานับครั้งไม่ถ้วน
ทุกครั้งที่ตื่นขึ้นมา เขาล้วนอยากฆ่าคน
หวังตันตันถูกเขาจ้องจนใจหายวาบอย่างไร้สาเหตุ
แต่พอคิดอีกที จะกลัวอะไร?
ที่นี่เป็นถิ่นของตระกูลเฉิน เฉินเฉวียนก็อยู่ข้างกาย ด้านนอกยังมีนักเลงอีกหลายสิบคน
ไอ้เด็กเหลือขอคนเดียวจะก่อเรื่องอะไรได้?
เธอหัวเราะเยาะเสียงหนึ่ง
“โฮ่ นึกว่าใคร ที่แท้ก็เป็นไอ้เด็กหื่นกามเมื่อก่อนนี่เอง ติดคุกอยู่สิบปี เพิ่งออกมาก็รีบมาหาที่ตายเลยเหรอ?”
หลินเชวี่ยไม่สนใจเธอ สายตาจับอยู่ที่รอยฝ่ามือบนใบหน้าหลินเฉียนเฉี่ย
เขายกมือชี้ไปที่เฉินเฉวียน
“รอยตบนี่ นายเป็นคนทำ?”
เฉินเฉวียนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนหัวเราะออกมา
“ฉันตบเอง แล้วจะทำไม?”
หลินเชวี่ยพยักหน้า
“ได้”
จากนั้นเขาก็ชี้ไปที่หวังตันตัน
“นังสารเลว ฉันมาคิดบัญชีกับเธอแล้ว”
หวังตันตันกลอกตา
“หึ ไอ้เด็กเหลือขออย่างแกยังจะคิดบัญชีกับฉันอีก? ถุย! แกจะกัดฉันได้หรือไง?”
หวังต้าเยว่หลบอยู่หลังเฉินเฉวียน ตะโกนอย่างใจกล้า
“หลินเชวี่ย! แกยังกล้ามาอีกเหรอ? รู้ไหมว่าพี่เขยฉันเป็นใคร? เป็นผู้สืบทอดตระกูลเฉิน หนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่แห่งจงตู! วันนี้แกตายแน่!”
เฉินเฉวียนโอบหวังตันตันไว้ พลางเอ่ยอย่างเชื่องช้า
“หลินเชวี่ยสินะ? ทำร้ายน้องเมียฉันแล้วยังกล้ามาท้าทายถึงที่อีก?”
เขาเชิดคางขึ้นเล็กน้อย
“ฉันจะให้โอกาสแก ตอนนี้คุกเข่าลง โขกหัวขอโทษผู้หญิงของฉันกับน้องเมียฉันสามครั้ง แล้วกระโดดลงไปจากตึกนี้เสีย ฉันจะถือซะว่าแกไม่เคยมาที่นี่ ไม่อย่างนั้น...”
เขายิ้ม ไม่พูดต่อ
หลินเชวี่ยมองเขาแล้วถามเสียงเย็น “พูดจบหรือยัง? ฉันถามหน่อย รอยฝ่ามือบนหน้า พี่สาวฉัน นายเป็นคนตบใช่ไหม?”