หลินเจี้ยนกั๋วถูกบิดแขนลากออกไปทั้งที่ยังดิ้นรนสุดแรง ไม้เท้าร่วงลงพื้น ก่อนถูกเจ้าหน้าที่ในเครื่องแบบคนหนึ่งเตะไปที่มุมกำแพง
“ปล่อยฉัน!”
“เลิกพูดมาก รีบไป!”
ตู้จื่อเถิงส่ายหน้า ก่อนก้าวยาว ๆ ออกไป
“ฉันจะไปด้วย! ฉันจะไปชี้ตัวเขา ให้เขาชดใช้ค่าเสียหายทางจิตใจให้ฉัน! ฉันจะ...” ฉางเจียเจินเดินตามหลังไป ขากะเผลกข้างหนึ่ง แต่ยิ้มจนหุบปากไม่ลง
เธอต้องตามไปดูจุดจบของหลินเจี้ยนกั๋วให้ได้
......
สำนักงานจัดการวิชายุทธ์โบราณ ห้องทำงานของสิงเจิ้ง
ประตูเปิดออกจากด้านใน หลินเชวี่ยเดินออกมา แล้วตามเจ้าหน้าที่ไปยังห้องควบคุมตัว
เขาจะไปดูไอ้หมาแก่จงฉี่ฝานสักหน่อย ว่าตอนนี้มันมีสภาพเป็นอย่างไร!
ในหัวเขายังคงนึกถึงคำพูดของลุงสิงเมื่อครู่
สำนักผีเสื้อแดง ไวรัสมรณะ เซรุ่มของพ่อ และความลับในสายเลือดของคนตระกูลลิ่ง
เรื่องเหล่านี้พันกันยุ่งเหยิงอยู่ในหัว ราวกับปมเชือกที่แก้ไม่ออกและตัดไม่ขาด
เขาหยิบตราแม่ทัพขึ้นมาวางบนฝ่ามือ พลางพินิจดู ตัวอักษรคำว่า “ลิ่ง” ดูเก่าแก่และหนักแน่น
“ราชันเจิ้นเป่ย...” หลินเชวี่ยพึมพำ
บุคคลผู้กวาดล้างทั่วหล้าเมื่อ 70 ปีก่อน สยบคนทั้งโลก แล้วหล่อป้ายคำสั่งชิ้นนี้ขึ้นมา
ถ้าอาจารย์เป็นราชันเจิ้นเป่ยจริง ๆ ตัวตนที่แท้จริงของเขาก็คงจะเป็น...
แต่ราชันเจิ้นเป่ยผู้ยิ่งใหญ่ เหตุใดจึงไปหลบอยู่ในสถานที่อย่างถ้ำแม่ทัพ?
หลินเชวี่ยคิดไม่ตก จึงเก็บป้ายคำสั่งกลับเข้าอกเสื้อแล้วสูดหายใจลึก
ช่างเถอะ เรื่องที่คิดไม่ตกก็พักไว้ก่อน
เจ้าหน้าที่ที่เดินนำอยู่หยุดฝีเท้า หันมามองเขา “คุณหลิน ถึงแล้วครับ”
หลินเชวี่ยเงยหน้าขึ้น
ประตูเหล็กของห้องควบคุมตัวเป็นสีเทาหม่น แสงไฟสีขาวซีดด้านในส่องลอดออกมาจากช่องเล็ก ๆ บนประตู