หลินเชวี่ยหันกลับไปเดินมาหยุดตรงหน้าฉางเจียเจิน
ฉางเจียเจินตัวสั่นงันงก พยายามขดตัวหนีไปตรงมุมห้อง «เธอ... อย่าเข้ามานะ...»
หลินเชวี่ยไม่สนใจเธอ หันไปมองตู้จื่อเถิง «ไม่ต้องให้ฉันบอกใช่ไหมว่าต้องอัดใคร?»
«ผมรู้แล้วครับ คุณหลิน» ตู้จื่อเถิงเข้าใจความหมาย เขายืดตัวขึ้นฉับพลัน กำหมัดแน่น แล้วเดินเข้าไปหาจงฉี่ฝาน
จงฉี่ฝานเบิกตากว้าง «จื่อเถิง! นายจะทำอะไร? บ้าไปแล้วหรือไง?»
ตู้จื่อเถิงชกเข้าที่ใบหน้าของเขาเต็มแรง
«อ๊าก!»
จงฉี่ฝานร้องโหยหวน ใบหน้าซีกหนึ่งบวมเป่ง มุมปากแตก เลือดไหลลงมาตามคาง
«แกกล้าต่อยฉันเหรอ? ตู้จื่อเถิง! ไอ้สารเลว! ถ้าฉันออกไปได้ ฉันจะฆ่าแก!»
«ยังปากดีอีก! ร้องอีกทีฉันจะอัดให้ตาย! คุณหลินเป็นคนที่แกมีปัญญาไปหาเรื่องได้หรือไง? แกเป็นใครถึงกล้าทำแบบนี้?»
ตู้จื่อเถิงไม่สนใจ เขาชกหน้าจงฉี่ฝานซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เสียงร้องโหยหวนของจงฉี่ฝานดังก้องไปทั่วห้องควบคุมตัว
ฉางเจียเจินตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว ขดตัวอยู่ตรงมุมห้อง ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
หลินเชวี่ยหันกลับไปมองเธอ
พอสบตาคู่นั้น ฉางเจียเจินก็ขาอ่อน ทรุดลงไปกองกับพื้นทันที
«หลินเชวี่ย... หลินเชวี่ย อย่าตีฉันเลย... ฉันผิดไปแล้ว... ฉันผิดไปแล้วจริง ๆ...»
หลินเชวี่ยย่อตัวลงมองตาเธอ «ฉางเจียเจิน เมื่อกี้ฉันได้ยินตู้จื่อเถิงบอกว่าจะจัดการตามกฎพอดี เธออยู่ตรงหน้าฉัน ฉันเองก็มีกฎของฉันเหมือนกัน»