“นายน้อยเป็นอะไรไป?” เฉินอี้หมิงเงยหน้าขึ้นฉับพลัน ดวงตาขุ่นมัวของชายชราฉายแววสังหรณ์ใจไม่ดี
ตุบ!
ขาของลูกน้องอ่อนยวบ คุกเข่าลงกับพื้น หน้าผากกระแทกพื้น ก่อนเอ่ยเสียงสะอื้นว่า “นายน้อยถูกหลินเชวี่ยหักคอแล้วครับ นายท่านกำลังกอดนายน้อย... ร้องไห้อยู่ตรงหน้าประตู...”
ห้องหนังสือเงียบสนิท
เงียบราวกับไม่มีชีวิต
เฉินเฉวียนทรุดตัวนั่งลงกับพื้น
คราวนี้ความแค้นระหว่างตระกูลเฉินกับหลินเชวี่ยคงไม่มีวันจบสิ้น!
เฉินอี้หมิงจ้องลูกน้องที่คุกเข่าอยู่บนพื้น ลูกประคำหลุดจากมือ เขาร้องคร่ำครวญอย่างคนสิ้นสติ “หลานรัก... หลานรักของปู่...”
“พ่อ! พ่อต้องอดทนไว้นะครับ!” เฉินสือรีบลุกขึ้นพุ่งเข้าไปประคอง น้ำเสียงแปร่งพร่า
เฉินอี้หมิงผลักเฉินสือที่ประคองตนออก ดวงตาแดงก่ำ น้ำเสียงลอดไรฟันทีละคำ
“ไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไร... ไปหายอดฝีมือมา! ข้ากับหลินเชวี่ยจะไม่อยู่ร่วมฟ้ากัน!”
“พรวด...”
สิ้นเสียง ร่างของเขาก็โน้มไปข้างหน้าอย่างแรง เลือดคำโตพุ่งออกจากปากกระเซ็นลงพื้น ตาเหลือก ก่อนหงายหลังร่วงจากเก้าอี้กระแทกพื้นอย่างหนัก
“พ่อ!”
เฉินสือถลาเข้าไปประคองศีรษะเขา แล้วยื่นมือไปตรวจลมหายใจ
ยังหายใจอยู่ แต่แผ่วเบาเต็มที
“ถ้าไม่ล้างแค้น ข้าก็ไม่ขอเป็นคน!” เฉินสือกัดฟัน สั่งให้คนพยุงบิดาขึ้นไปพักผ่อนทันที จากนั้นก็ออกจากตระกูลเฉินไปตามหายอดฝีมือวิชายุทธ์โบราณมาล้างแค้น!
จงตู ตระกูลหลี่
หลี่เฟิ่งเสียงนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้แดงในห้องหนังสือ คีบซิการ์สูบอยู่ในมือ
ชายวัยกลางคนในเสื้อแจ็กเก็ตสีดำยืนอยู่ตรงหน้า เขาเป็นสายที่หลี่เฟิ่งเสียงส่งไปแฝงตัวในตระกูลเฉิน