“ฮ่า ๆ ๆ!”
เถี่ยเซียวเหยาหัวเราะเสียงดัง พลางกอดอกเอียงคอมองประตูมืดสนิทของคลินิก น้ำเสียงแหบพร่า “พี่เฉินไม่ต้องห่วง แค่เด็กเมื่อวานซืนคนเดียว ไม่เปลืองแรงหรอก เดี๋ยวข้าไปจับมันออกมา ส่งให้ท่านฆ่าเอง!”
กล่าวจบ เถี่ยเซียวเหยาก็ก้าวไปยังคลินิก ฝีเท้าไม่เร็วไม่ช้า ทว่าทุกครั้งที่ย่ำลง แผ่นหินเขียวใต้เท้ากลับสั่นสะเทือนเบา ๆ
ประตูคลินิกถูกเฉินอี้หมิงซัดพังด้วยฝ่ามือไปแล้ว เศษประตูม้วนกระจัดกระจายทั่วพื้น โต๊ะตรวจหักเป็นสองท่อน ถ้วยชา หมอนจับชีพจร และประวัติคนไข้ปลิวว่อนอยู่ทุกแห่ง
“วันนี้หลินเชวี่ยต้องตายแน่!” เฉินอี้หมิงยืนไพล่หลัง มุมปากแต้มรอยยิ้ม
เฉินสือยืนอยู่หลังบิดา เชิดคางสูง ดวงตาเต็มไปด้วยความลำพองจนปิดไม่มิด
ในที่สุด วันนี้ตระกูลเฉินก็จะล้างความอัปยศได้เสียที!
ฝูงชนที่ยืนอยู่ด้านนอกชูโทรศัพท์มือถือขึ้น
นักข่าวรายงานข่าวอย่างต่อเนื่อง ส่วนข้อความในห้องถ่ายทอดสดของเหล่าสตรีมเมอร์ก็ไหลเร็วราวกับสายน้ำ
แต่ไม่มีใครมองว่าคลินิกฝูหลงจะมีโอกาสชนะเลย มีแต่ข้อความอย่าง “จบแล้ว” “หมอเทวดาหลินจบเห่แล้ว” “ตระกูลเฉินชนะแล้ว”
ไม่มีใครคิดว่าหลินเชวี่ยจะรอดไปได้ถึงวันนี้!
ขณะนี้ เถี่ยเซียวเหยากำลังยกเท้าขึ้น เตรียมก้าวข้ามธรณีประตูคลินิก
“ใครก็ห้ามมาก่อเรื่องหน้าคลินิกฝูหลงของฉัน!” เสียงของเฮยผีดังก้องลงมาจากชั้นสาม ทั้งร้อนรนและแข็งกร้าว
ฟิ้ว!
ขณะเดียวกัน เงาร่างสีเทาสายหนึ่งก็พุ่งทะยานขึ้นจากฝูงชน
ชายชราอายุราว 60 ปี สวมเสื้อผ้าและรองเท้าผ้าธรรมดา รูปร่างผอมเพรียวแต่แข็งแรงปราดเปรียว เขาซัดฝ่ามือใส่แผ่นหลังของเถี่ยเซียวเหยา
หลงเฟย ขั้นแปรสภาพระยะแรก